Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

ในบรรดาขุนพลทั้งหมดของโนบุนางะนั้น กล่าวกันว่าผู้มีความสามารถ ฉลาดหลักแหลม และมีผลงานสูงสุดในบรรดาขุนพลทั้งหมดนั้น ก็คือซามูไรผู้มีร่างเล็ก ใบหน้าละม้ายลิง และมีชาติกำเนิดมาจากชาวนาชั้นต่ำ นามของเขาก็คือ โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ (Toyotomi Hideyoshi) หรือฉายาที่คนทั่วไปรู้กันว่า เจ้าลิง

เขาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1536 ที่นาโกย่า จ.โอวาริ บ้านเกิดเดียวกับโอดะ โนบุนางะ แต่ที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดินก็คือ โนบุนางะเป็นผู้ที่เกิดมาในชนชั้นซามูไรและเป็นทายาทผู้ครองแคว้น ในขณะที่ฮิเดโยชิเกิดมาในชนชั้นชาวนาที่แสนยากจน

ชื่อเดิมของเขาคือ คิโนชิตะ โทคิจิโร่ (Kinoshita Tokichiro)ในประวัติศาสตร์บันทึกว่าเขาเป็นผู้มีรูปร่างเตี้ยและหน้าตาท่าทางเหมือนลิง จึงมักถูกล้อว่า เจ้าลิง อยู่บ่อยๆ

โทคิจิโร่ในวัยเด็กนั้นเป็นผู้มีความมุมานะ และขยันขันแข็ง แม้ว่าจะมีฐานะยากจน แต่ก็อาศัยการบวชเป็นพระเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม แต่ได้ไม่เท่าไร เขาก็ลาสึกและออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วเพื่อหาประสบการณ์ เมื่อเติบโตเป็นหนุ่ม เขาได้ยกระดับตนเองด้วยการเข้าเป็นทหารในกองทัพของ อิมากาว่า โยชิโมโตะ ผู้ปกครองแห่งซุรุงะ แต่ก็เป็นได้แค่ทหารระดับล่างที่ถูกใช้งานต่ำต้อย

ภายหลังเขาได้ออกจากซุรุงะและกลับสู่แคว้นโอวาริ เขาได้อาศัยความเป็นคนอัธยาศัยดี และรู้จักเข้าหาผู้คน ทำให้สามารถเข้าพรรคอาจิสุงะ ซึ่งเป็นกลุ่มรัปปะ (กลุ่มก่อกวน และสืบหาข่าว มีลักษณะคล้ายนินจา) ที่อยู่ใต้สังกัดของทาโดโคโร ชูมะ นายกองทวนของกองทัพโอวาริอีกที ซึ่งการเข้าพรรคอาจิสุงะช่วยให้โทคิจิโร่ ลูกชาวนาธรรมดาคนหนึ่งยกระดับตนเองขึ้นมา และจากการที่เขาเป็นคนเฉลียวฉลาด มีไหพริบ ทำให้ได้รับการชักชวนเข้ากองทวนของ ทาโดโคโร ชูมะ หลังจากนั้นไม่นาน

ภายหลังเมื่อโนบุนางะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองวาริสืบต่อจากบิดา ก็เริ่มทำการเสาะหาบุคลากรที่เก่งกาจเข้ามาในสังกัดของตนเอง เพราะกลุ่มขั้วอำนาจเก่าของตระกูลโอดะนั้นไม่ค่อยพอใจในตัวของโนบุนางะเท่าใดนัก และให้การสนับสนุนน้องชายของเขาคือ โนบุยูกิมากกว่า โนบุนางะจึงพยายามที่จะดันคนของตนเองให้เข้ามามีความสำคัญในกองทัพและในกลุ่มขุนนาง เช่นกลุ่มของ นิวะ นากาฮิเดะ หรือมาเอดะ โทชิอิเอะ

ในภายหลัง โนบุนางะได้เจอกับโทคิจิโร่โดยบังเอิญ ก็รู้สึกสนใจในความมีไหวพริบของเขามาก แม้ว่าตัวโทคิจิโร่จะไม่ได้มีฝีมือในการรบที่เก่งกาจและมีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย แต่โนบุนางะก็ไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้น และยังมอบหมายงานให้โทคิจิโร่เช่นเดียวกับซามูไรอื่นๆ

โทคิจิโร่มีความสนิทสนมกับ มาเอดะ โทชิอิเอะ ซามูไรชั้นสูง ทายาทของตระกูลมาเอดะ ซึ่งเป็นเพื่อนเล่นในสมัยเด็กของโนบุนางะอย่างมาก เขาได้อาศัยเส้นสายตรงนี้ในการเข้าหาโนบุนางะ และอาศัยไหวพริบของตนในการสร้างผลงานมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่เกี่ยงว่ามันจะเป็นงานที่แลดูไร้ค่าเพียงใด จนกระทั่งซามูไรหลายคนมักหาว่าเขาเป็นพวกขี้ประจบเจ้านาย และดูถูกเขาต่างๆนานา แต่โทคิจิโร่ก็ไม่ใส่ใจและยังทำงานรับใช้โนบุนางะเป็นอย่างดี

ในภายหลัง เขาได้รับการเลื่อนยศจากพลทหารชั้นล่างให้ขึ้นมาเป็นนายกองที่คอยดูแลกองทหารอีกทอดหนึ่ง จะว่าเป็นเพราะเขาอาศัยการประจบหรือการพยายามสร้างผลงานจนออกนอกหน้าก็ตาม แต่การที่ลูกชาวนาสักคนจะถีบตัวขึ้นมาเป็นนายกองทหารได้นั้น ก็นับว่าน่ายกย่องอย่างยิ่ง

ในปีเดียวกัน เขาได้แต่งงานกับเนเนะ หญิงงามอันดับต้นๆของโอวาริ ภายใต้ความกังขาของหลายคนว่าคนยากจน และไม่ได้มีบุคลิกของนักรบ รวมไปถึงมีหน้าตาคล้ายลิงเช่นเขานั้น สามารถคว้าหัวใจของสาวงามเช่นเนเนะมาครองได้อย่างไร เกี่ยวกับงานแต่งของเขานั้น มีเกร็ดเล่าว่า เหล่าซามูไรของตระกูลโอดะต่างก็รังเกียจที่จะมาร่วมงานแต่งงานที่จัดขึ้นในบ้านที่เล็กและซอมซ่อของเขา แม้กระทั่งฝ่ายแม่เจ้าสาวเองในตอนแรกก็ยังรังเกียจที่จะยกลูกสาวให้ด้วยซ้ำ แขกซึ่งเป็นคนจากตระกูลโอดะที่มาร่วมงานนั้นเพียงสองคน ก็คือมาเอดะ โทชิอิเอะ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทและรับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว กับ มัตสึ ภรรยาของโทชิอิเอะเท่านั้น ในขณะที่โนบุนางะนั้นได้ส่งเงินมาให้เป็นของขวัญแต่งงานแทน

ใน ปี ค.ศ. 1560 ตระกูลโอดะเผชิญวิกฤติขั้นร้ายแรงที่สุด เมื่อ อิมากาว่า โยชิโมโตะ ได้ทำการระดมกองทัพขนาดใหญ่ถึง 40,000 คนเพื่อจะบุกเข้าเมืองหลวงเกียวโต และได้นำทัพเดินหน้ายึดเมืองได้ถึง 3 จังหวัด โดยโอวาริก็อยู่ในทางผ่านนั้นด้วย เพราะโอวาริเป็นเมืองที่อยู่แถบภาคกลางของญี่ปุ่นและอยู่ใกล้กับเมืองหลวง โนบุนางะจึงต้องระดมกองทัพทั้งหมดเพื่อเตรียมหยุดยั้งโยชิโมโตะไว้ให้ได้ ซึ่งเขาสามารถระดมกำลังได้เพียง 5000 คนเท่านั้น แม้จะรวมกับกองทัพของพันธมิตรอย่าง มัตสึไดระ โมโตยาสุ (ภายหลังคือ โตกุกาว่า อิเอยาสึ) แต่กองทัพของโนบุนางะ ก็ยังมีจำนวนน้อยเกินกว่าจะต้านทานได้

แต่กระนั้น โนบุนางะก็สามารถพลิกสถานการณ์การสู้รบ อาศัยการบุกโจมตีในยามวิกาลและรวดเร็วเข้าตัดหัวของโยชิโมโตะได้ ทำให้โอดะผงาดขึ้นมาเป็นไดเมียวผู้ครองแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดตระกูลหนึ่งในญี่ปุ่น

จากนั้นโนบุนางะก็หันไปเผชิญหน้ากับทัตสึกิ ผู้ปกครองแห่ง มิโนะ ซึ่งเป็นหลานชายของโดสะ พ่อตาที่เขาเคารพรัก ซึ่งในศึกนี้ โทคิจิโร่ได้สร้างผลงานยิ่งใหญ่ถึงสองเรื่อง ซึ่งนับเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในชีวิตที่ทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นแม่ทัพชื่อดังแห่งยุคได้

เรื่องแรกคือการเข้าเกลี้ยกล่อม ทาเกนากะ ชิเกฮารุ หรือที่คนส่วนใหญ่รู้จักกันในชื่อ ทาเกนากะ ฮัมเบ (Takenaga Habei) ซึ่งเป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องในฐานะนักกลยุทธ์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่นในขณะนั้น ถึงขนาดที่มีการเปรียบเทียบว่า ฮัมเบ ก็คือขงเบ้งของญี่ปุ่นในยุคเซ็นโกคุ

มีบันทึกว่า โทคิจิโร่นั้นนิยมคบหาสมาคมกับผู้คนทุกระดับชั้น ไม่ว่าจะยากดีมีจน หรือเป็นคนไร้ค่าแค่ไหนก็ตาม ด้วยความที่เขาเป็นคนช่างเจรจา แม้ว่าเขาจะมีรูปร่างหน้าตาไม่ดี และฐานะยากจน แต่ก็ทำให้คนส่วนใหญ่นิยมชมชอบเขา โดยเฉพาะคนชั้นล่างและชั้นกลางที่มักถูกพวกซามูไรหรือชนชั้นสูงดูถูกดูแคลน ด้วยกุศโลบายตรงนี้เอง ที่กลายเป็นรากฐานความสำเร็จของเขาในภายหลัง และด้วยความกว้างขวางของเขานี่เองที่ทำให้เขารู้จักกับฮัมเบมาไม่น้อย เขาจึงอาศัยตรงจุดนี้และการพูดถึงสถานการณ์แผ่นดินในภายหน้ามาใช้เกลี้ยกล่อมฮัมเบให้ยอมเข้ากับโนบุนางะ ซึ่งก็ทำได้สำเร็จ

เรื่องที่สอง ซึ่งมีความสำคัญยิ่งยวด เพราะเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้กองทัพโอดะเอาชนะกองทัพมิโนะลงได้ นั่นคือการสร้างป้อมค่ายขึ้นที่ปราสาทสุโนมาตะ เพื่อใช้เป็นฐานในการรับศึกกับทัตสึกิ

การศึกกับมิโนะนั้น โนบุนางะจำต้องสร้างป้อมค่ายขึ้นที่สุโนมาตะ เพื่อใช้เป็นปราการในการสู้รบและต้านทานการบุกบริเวณเขาอินาบะ ซึ่งภารกิจนี้แม้แต่แม่ทัพคนสำคัญของตระกูลโอดะอย่างชิบาตะ คัตสึอิเอะ และ ซาคุมะ โนบุโมริก็ไม่อาจทำได้สำเร็จ แม้ว่าจะใช้กำลังคนมหาศาลและเวลาถึงหลายสิบวันก็ตาม ดังนั้นโทคิจิโร่จึงเสนอตัว อาสาขอรับหน้าที่นี้ แต่ก็ได้รีบเสียงคัดค้านอย่างรุนแรงจากเหล่าแม่ทัพ ทำให้โทคิจิโร่ต้องออกปากว่าจะทำให้สำเร็จในหนึ่งวัน โนบุนางะจึงยินยอมให้มอบหมายภารกิจนี้ให้เขาทำ แต่หากพลาดก็ต้องรับโทษประหาร

โทคิจิโร่ขอกำลังคนจากโนบุนางะเพียงจำนวนน้อย มีบันทึกว่าเขาขอคนไปเพียงแค่ 500 คน จากนั้นเขาก็ทำการเกลี้ยกล่อมสมาชิกของพรรคอาจิสุงะ และเหล่าคนจรที่เขาคบหามายาวนานในโอวาริ เพื่อมาช่วยเหลืองานนี้ เพราะคนเหล่านี้เป็นผู้ที่รู้จักเส้นทางต่างๆในโอวาริ และ มิโนะ อย่างทะปรุโปร่ง รู้ช่องทางต่างๆที่คนทั่วไปไม่รู้จัก อันเป็นหนทางที่จะสร้างป้อมค่ายได้สำเร็จ

อาจิสุงะ มาซาคัตสึ ยอมทำงานชิ้นนี้ให้แก่โทคิจิโร่ รวมไปถึงสมาชิกพรรคอาจิสุงะทั้งหมดก็ยินยอมขึ้นตรงแก่เขา จากนั้นโทคิจิโร่ก็วางแผนด้วยการปล่อยข่าวลวงว่าโนบุนางะจะยกทัพใหญ่ด้วยตนเองเข้ามาบุกเขาอินาบะในวันรุ่งขึ้น เมื่อฝ่ายทัตสึกิรู้เช่นนี้ จึงทุ่มเทกับการตระเตรียมกองทัพใหญ่เพื่อตอบโต้โนบุนางะ นั่นทำให้ทัพมิโนะมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมกองทัพใหญ่ จนไม่มาสนใจกำลังคนของโทคิจิโร่ที่แอบทำการเคลื่อนย้ายอุปกรณ์และไม้ลงมาทางแม่น้ำ เพื่อทำการสร้างปราสาทในคืนนั้น

โทคิจิโร่ใช้เวลาตลอดคืน ในที่สุดก็สามารถสร้างป้อมปราสาทที่สุโนมาตะได้สำเร็จ จนกระทั่งทัพของโนบุนางะเข้ามาสมทบ ทำให้สามารถยันทัพของทัตสึกิกลับไปได้ในรุ่งเช้า นอกจากนี้โทคิจิโร่ยังค้นพบเส้นทางลับสู่เขาอินาบะที่ทำให้สามารถลัดเข้าสู่ตัวปราสาทอินาบะยามะได้ ด้วยเหตุนี้ โนบุนางะจึงสามารถเผด็จศึกทัตสึกิ และยึดครองมิโนะได้สำเร็จ

ผลงานของโทคิจิโร่เป็นที่โด่งดังไปทั่ว และทำให้เขาได้รับการมอบยศเป็นซามูไรและกลายเป็นแม่ทัพคุมกองทหารของตนเอง และจากนั้นไม่นานก็ทำการเปลี่ยนชื่อตนเองเป็น ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ (Hachiba Hideyoshi) อันเป็นจุดเริ่มความยิ่งใหญ่ของขุนพลลิงผู้ไต่เต้าตนเองมาจากชนชั้นชาวนา

ตอนถัดไป ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ

เหตุการณ์ที่วัดฮอนโนจิ ส่งผลสะเทือนต่อหน้าประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด และผู้จุดชนวนนั้นก็คือ อาเคจิ มิตสึฮิเดะ ผู้เก็บงำความไม่พอใจในตัวของโนบุนางะเอาไว้ จนกระทั่งมันรุนแรงมากขึ้นและประทุออกมา

ในปี ค.ศ. 1582 โนบุนางะวางแผนเตรียมการพิชิตดินแดนทางตะวันตกของโมริให้ราบคาบ เพื่อจะได้ครองญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์ ฮิเดโยชิได้รับการวางตัวให้เป็นแนวหน้าในการทำศึกกับโมริ และก็ต้องประสบกับความยากลำบากมาก เพราะทัพเรือของโมริก็ยังคงมีอานุภาพเข้มแข็ง และต้านทานการรุกของฮิเดโยชิได้ โนบุนางะจึงส่งมิตสึฮิเดะให้นำกองทัพสนับสนุนไปช่วยเหลือฮิเดโยชิจำนวนหลายหมื่นคน โดยก่อนจะออกศึกครั้งนี้ อิเอยาสึซึ่งเพิ่งจะทำศึกทางฝั่งมิคาวะเสร็จ ก็ได้เข้ามาเยี่ยมโนบุนางะอย่างเป็นทางการ โนบุนางะจึงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอิเอยาสึ โดยมอบหมายให้มิตสึฮิเดะซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในงานพิธีต่างๆรับหน้าที่นี้

แต่ระหว่างที่กำลังเลี้ยงต้อนรับอิเอยาสึ ซึ่งจัดว่าเป็นงานสำคัญมากเพราะอิเอยาสึเป็นพันธมิตรที่มีกำลังใหญ่โตที่สุดและเป็นพันธมิตรมายาวนานที่สุดในบรรดาพันธมิตรทั้งหมดของโนบุนางะนั้น มีรายงานแจ้งเข้ามาถึงการเคลื่อนไหวของทางโมริ ซึ่งฮิเดโยชิกำลังลำบากอย่างหนักและอาจจะต้านทานไม่อยู่ โนบุนางะจึงคิดจะส่งกำลังหนุนไปช่วย โดยสั่งให้มิตสึฮิเดะไปเตรียมทัพของตนเพื่อออกศึก และขอริบดินแดนซากาโมโตะ และทัมบะซึ่งเป็นดินแดนในปกครองของมิตสึฮิเดะทั้งหมดคืนมา และสั่งว่าหากมิตสึฮิเดะสามารถตีโมริแตกได้ ก็จะมอบดินแดนทั้งหมดของโมริ ซึ่งก็คืออิสึโมะให้แก่มิตสึฮิเดะ

การสั่งการของโนบุนางะในครั้งนี้ค่อนข้างแปลกพิสดาร เพราะการที่ริบดินแดนคืนก่อนที่แม่ทัพผู้นั้นจะออกศึก ก็เท่ากับว่าไม่มีปราสาทและดินแดนให้ครอบครัวและผู้คนของแม่ทัพผู้นั้นอยู่อาศัย มิตสึฮิเดะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพาครอบครัวทั้งหมดของตนและของผู้ใต้บังคับบัญชากว่าหมื่นชีวิตเคลื่อนย้ายไปยังสนามรบด้วย

คำสั่งของโนบุนางะในครั้งนี้เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่บีบจนมิตสึฮิเดะหมดทางเลือก เนื่องจาก 3 ปีมานี้ เขายังคงเจ็บแค้นโนบุนางะในเรื่องการตายของแม่ตนมาตลอด เมื่อรวมกับความรู้สึกที่อยากให้บ้านเมืองสันติของตัวเขาด้วยแล้ว หากยังปล่อยให้โนบุนางะซึ่งมีแต่จะเหี้ยมโหดขึ้นทุกวันมีชีวิตต่อไปละก็ แผ่นดินคงนองเลือดไม่จบสิ้น เขาจึงตัดสินใจก่อกบฏต่อโนบุนางะ

ในวันนั้นโนบุนางะเข้าพักที่วัดฮอนโนจิ ซึ่งตามปกติแล้วเมื่อโนบุนางะอยู่ในเขตแดนของตนมักจะวางกำลังป้องกันตนเองไว้ไม่มาก ทหารที่เขาพาไปที่วัดฮอนโนจิมีจำนวนเพียง 30 คนเท่านั้น มิตสึฮิเดะรู้ถึงข้อนี้จึงแสร้งทำเป็นจะยกทัพไปช่วยฮิเดโยชิตามคำสั่งของโนบุนางะในทีแรก โดยทำการเดินทัพในยามวิกาล เพื่อใช้ความมืดอำพรางจำนวนแท้จริง ในขณะที่กองทัพส่วนใหญ่ซึ่งมีจำนวนเกือบหมื่นคนยังคงปักหลักรอโอกาสอยู่

จนกระทั่งมิตสึฮิเดะแน่ใจแล้วว่าโนบุนางะเข้าค้างคืนที่วัดฮอนโนจิด้วยกำลังส่วนตัวเพียงเล็กน้อย ปราศจากแม่ทัพคนใดอยู่เคียงข้าง เขาจึงสั่งโจมตีแบบสายฟ้าในยามค่ำคืนทันที ซึ่งนับว่าทุกอย่างประจวบเหมาะ เพราะโอดะ โนบุทาดะ บุตรชายคนโตของโนบุนางะนำกำลังของตนออกไปยังปราสาทกิฟุพอดี ดังนั้นถึงแม้ว่าโนบุทาดะจะทราบข่าวการโจมตีนี้ ก็ไม่อาจยกทัพกลับมาช่วยได้ทัน ซึ่งเรื่องครั้งนี้สร้างความเสียใจแก่โนบุทาดะมาก ภายหลังเขาจึงทำการคว้านท้องตนเองลง

ฝ่ายโนบุนางะเมื่อรู้ว่ามิตสึฮิเดะก่อการ ก็สายเกินไปที่จะแก้ไข ทหารของโนบุนางะที่เฝ้าอารักขาอยู่ที่วัดฮอนโนจินั้นน้อยเกินกว่าจะต้านทานกองทัพเชี่ยวชาญศึกของมิตสึฮิเดะได้ ในที่สุดวัดฮอนโนจิก็ถูกเผา และโนบุนางะก็สิ้นชีพลงที่นั่น ด้วยอายุขัย 49 ปี โดยที่ไม่มีผู้ใดพบศีรษะของเขา ซึ่งกล่าวกันว่าเขาได้ทำการฮาราคีรีตนเองในกองไฟ และได้ฝากศีรษะของตนเองให้แก่ โมริ รันมารุ คนสนิทข้างกายเอาไปซ่อนไว้ บ้างก็ว่าร่างของเขาถูกไฟเผาจนเหลือแต่เถ้ากระดูก

มิตสึฮิเดะกลายเป็นผู้พิฆาตจอมมารฟ้า ยุติความโหดเหี้ยมทารุณที่เกิดจากน้ำมือของจอมมารผู้นี้ลงได้ แต่กระนั้นแผ่นดินก็ยังไม่พบกับความสงบ

มิตสึฮิเดะกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด แต่ก็เป็นเวลาเพียง 7 วันเท่านั้น ก่อนที่ชายผู้หนึ่งจะประกาศชูธงแก้แค้นให้แก่โนบุนางะ และสามารถทำได้สำเร็จ ทำให้เขากลายเป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่กว่าสมัยของโนบุนางะเสียด้วยซ้ำ ชายผู้นั้นก็คือ ขุนพลที่ว่ากันว่าร้ายกาจที่สุดในกองทัพโอดะ ผู้ไต่เต้ามาจากชาวนา นั่นก็คือ โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

ตอนถัดไป กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

อาเคจิ มิตสึฮิเดะ

หลังจากเค็นชินสิ้นชีพลง โนบุนางะก็กลายเป็นไดเมียวผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น จะเหลือก็เพียงโมริเท่านั้นที่เป็นศัตรูรายสุดท้าย แต่โมริก็ไม่อาจรุกเข้าเขตแดนของโนบุนางะได้ จะว่าไปแล้ว ความพ่ายแพ้ของโมริก็ใกล้เข้ามาทุกขณะ ศัตรูอื่นๆไม่ว่าจะวัดฮอนกันจิเองก็หมดพิษสงลงไปมากจากการที่จำต้องยอมสงบศึกกับโนบุนางะ ทำให้ทั่วทั่งแผ่นดินเริ่มจะนับวันรอเวลาที่โนบุนางะจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้ปกครองญี่ป่นทั้งหมดเท่านั้น

แต่แล้ว ฟากฟ้าก็ถึงคราวแปรผันอย่างกะทันหัน เป็นการแปรผันชนิดสะเทือนฟ้าดินที่ส่งผลกระทบกระเทือนต่อประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นทั้งหมดและอาจจะรวมถึงยุคปัจจุบันนี้ด้วย

และบุรุษผู้ทำการสั่นสะเทือนฟ้าดินนี้ ก็คือบุรุษผู้มีนามว่า อาเคจิ มิตสึฮิเดะ

มิตสึฮิเดะ เป็นซามูไรผู้เปี่ยมล้นด้วยความสามารถ และมีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในยุคเซ็นโกคุ เขาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1528 มีอีกนามหนึ่งคือ จูเบเอะ หรือ ฮิวกะ โนคามิ

เดิมทีเขาเป็นซามูไรภายใต้สังกัดของไซโต้ โดสะ บุรุษผู้ฉายาว่าเจ้าอสรพิษ ผู้ปกครองแห่งมิโนะ โดสะนั้นเป็นจอมโหดที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วในด้านความโหดเหี้ยมต่อศัตรูฝ่ายตรงข้าม และยังเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และประสบการณ์ในการศึกมากมาย นอกจากนี้เขายังได้เปรียบขุนศึกในยุคนั้นหลายอย่าง เช่นอาณาเขตของมิโนะที่ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองหลวงเกียวโต ทำให้สามารถเดินทางไปมาได้ง่าย นอกจากนี้มิโนะยังเป็นเมืองที่มีความเจริญทางการค้า และมีชัยภูมิที่ดีต่อการตั้งรับ ยากที่ใครจะตีแตก ผืนดินของมิโนะก็จัดว่าอุดมสมบูรณ์ กองทัพมิโนะเองก็มีความเข้มแข็ง จนในช่วงต้นยุคเซ็นโกคุ มีหลายคนทีเดียวคาดว่าโดสะนี่แหละผู้มีสิทธิ์สูงที่สุดผู้หนึ่งที่จะครองแผ่นดินได้

แต่โดสะก็ต้องมาเสียชีวิตลงก่อนที่จะได้ทันทำอะไร เพราะการก่อกบฏของลูกชายของเขาเอง ไซโต้ โยชิทัตสึ แต่ในตำนานและเกร็ดประวัติศาสตร์หลายแห่งเล่ากันว่าโดสะนั้นประทับใจในตัวโนบุนางะผู้เป็นลูกเขยมาก และได้ฝากฝังภารกิจนี้ให้แก่โนบุนางะเรียบร้อยแล้ว

มิตสึฮิเดะ มีความสนิทสนมกับเจ้าหญิงโน ภรรยาของโนบุนางะพอสมควร ดังนั้นหลังจากที่โนบุนางะเข้าครอบครองโอวาริและมิโนะทั้งหมดได้ใม่นาน เขาจึงได้รับการชักชวนให้เข้ามาอยู่ในสังกัดของโนบุนางะประกอบกับโนบุนางะเองก็ชื่นชมในสติปัญญาและความสามารถที่มีรอบตัวของมิตสึฮิเดะอยู่แล้ว

โดยผลงานชิ้นสำคัญที่มิตสึฮิเดะทำให้แก่โนบุนางะตั้งแต่ยังไม่ทันจะเข้าร่วมกับโนบุนางะก็คือ การเกลี้ยกล่อมโชกุน อาชิคางะ โยชิอากิ ซึ่งกำลังเป็นโชกุนพเนจรเพราะถูกยึดอำนาจโดยกลุ่มสามคนมิโยชิในขณะนั้น ให้มาขอความช่วยเหลือจากโนบุนางะ และเรียกตัวโนบุนางะเข้าเมืองหลวง

ซึ่งการสร้างโอกาสของมิตสึฮิเดะนี้เอง คือการทำให้โนบุนางะเข้ามาสู่ศูนย์กลางการปกครองของญี่ปุ่นโดยสะดวกและชอบธรรม ทำให้โนบุนางะกลายเป็นจอมทัพผู้มีอำนาจในการพิทักษ์โชกุนและรัฐบาลอาชิคางะ ภายใต้การรับรองอย่างชอบธรรมจากองค์จักรพรรดิ โองิมาจิ

นับเป็นผลงานชิ้นเอกของมิตสึฮิเดะ เขาได้รับศักดินา 1 แสนโกคุ และได้ปกครองดินแดนซากาโมโตะ ภายหลังยังได้ดินแดนทัมบะอีกด้วย และหลังจากนั้นเขาก็ยังสร้างผลงานในการศึกหลายต่อหลายครั้ง จนมิตสึฮิเดะได้รับความไว้วางใจอย่างสูงและกลายเป็นหนึ่งในแม่ทัพใหญ่ของตระกูลโอดะ ร่วมกับพวก ชิบาตะ คัตสึอิเอะ,ซาคุมะ โนบุโมริ,นิวะ นากาฮิเดะ,โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

ในการทำศึกกับทาเคดะ อุเอสึงิ โมริ วัดฮอนกันจิ และกลุ่มจลาจลอิกโกะ มิติสึฮิเดะมักจะได้รับการวางตัวเป็นแม่ทัพที่นำกองกำลังเข้าโจมตีพร้อมกลยุทธ์พิสดาร มากกว่าจะรับหน้าที่เป็นแม่ทัพที่เข้าทำศึกตรงๆ อาจเพราะเขาเป็นเพียงไม่กี่คนในทัพโอดะที่มีสติปัญญาและมีไหวพริบสูงมากพอที่จะทำตามแผนการพิสดารต่างๆที่โนบุนางะวางไว้ในแต่ละศึกได้สำเร็จ ด้วยเหตุนี้ความสำคัญของเขาต่อโนบุนางะจึงมีสูงไม่แพ้ฮิเดโยชิเลยทีเดียว

แต่กระนั้นจุดเปลี่ยนก็มาถึง ในปี ค.ศ. 1579 มิตสึฮิเดะรับหน้าที่เข้าโจมตีปราสาทยางามิ ของฮาตาโนะ ฮิเดฮารุ โดยมิตสึฮิเดะไม่อยากจะให้มีการหลั่งเลือดโดยไม่จำเป็น จึงคิดเจรจาและเกลี้ยกล่อมให้ฮิเดฮารุยอมจำนนต่อโนบุนางะโดยสันติวิธี เนื่องจากโดยธาตุแท้แล้ว มิตสึฮิเดะเป็นคนที่รักสงบและไม่ปรารถนาการฆ่าฟัน การที่เขายอมรับใช้โนบุนางะผู้มีความเหี้ยมโหด นั่นก็เพราะเขาเล็งเห็นว่าโนบุนางะเป็นเพียงผู้เดียวที่จะสามารถสยบความวุ่นวายและการนองเลือดในแผ่นดินที่มีมากกว่าหลายสิบปีให้สงบลงได้ แต่ยิ่งนับวัน การทำศึกของโนบุนางะก็รุนแรงและโหดเหี้ยมมากขึ้นทุกที เนื่องจากโนบุนางะไม่มีความเมตตาหรือความเห็นใจต่อศัตรู ไม่ว่าจะเด็ก สตรี คนชรา หากเป็นศัตรูเขาก็พร้อมจะสังหารทุกเมื่อ

โดยเฉพาะในการศึกกับพวกกลุ่มจลาจลอิกโกะ ซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกปีนั้น ทำให้ชีวิตของเด็ก และสตรี จำนวนมากต้องล้มตายลง เนื่องด้วยโนบุนางะสั่งสังหารคนกลุ่มนี้อย่างเหี้ยมโหด เพราะไม่ต้องการให้มีกำลังเหลือพอที่จะต่อต้านเขาได้อีก และเนื่องจากมิตสึฮิเดะนั้นเป็นผู้ที่นับถือศาสนาพุทธอย่างเคร่งครัดคนหนึ่ง เขาจึงไม่เห็นด้วยนักกับความรุนแรงของโนบุนางะต่อพวกจลาจลซึ่งก็เป็นชาวพุทธเช่นกัน แต่เขาก็ไม่อาจทำอะไรได้นัก และจำต้องทำตามคำสั่งของโนบุนางะ ในการปราบพวกจลาจลด้วย แต่ก็ราวกับโนบุนางะจะรู้ความคิดของมิตสึฮิเดะ ในการปราบปรามพวกจลาจลแต่ละครั้ง มิตสึฮิเดะไม่ค่อยจะได้รับหน้าที่ตรงนี้เท่าไร ส่วนใหญ่แล้วคนที่ออกปราบพวกจลาจลมักจะเป็นคัตสึอิเอะ ฮิเดโยชิ นากาฮิเดะ และลูกชายคนโตของโนบุนางะอย่างโนบุทาดะ เป็นส่วนใหญ่

นอกจากนี้ โนบุนางะยังใช้กำลังในการกำราบดินแดนคางะ ซึ่งเป็นถิ่นของเหล่านินจาอิงะจนราบคาบ สรุปได้ว่าคนกลุ่มใดที่มารวมตัวกันและมีแนวโน้มที่จะต่อต้าน จอมมารผู้นี้ก็พร้อมทำลายให้สิ้น โดยไม่สนใจว่าจะต้องฆ่าล้างไปมากเท่าใด

ดังนั้นเมื่อมิตสึฮิเดะได้รับมอบหมายให้เข้าตีปราสาทยางามิในครั้งนี้ เขาจึงตั้งใจจะใช้วิธีการสันติ เพื่อหลีกเลี่ยงการนองเลือด โดยมิตสึฮิเดะถึงกับลงทุนยอมส่งตัวมารดาของตนเองไปเป็นตัวประกันในปราสาทยางามิ เพื่อแลกกับการให้ฮิเดฮารุและเหล่าข้ารับใช้ยอมสวามิภักดิ์ต่อโนบุนางะ

แต่การณ์กลับผิดคาด ในประวัติศาสตร์บันทึกเรื่องตรงนี้ไว้ว่า โนบุนางะผิดสัญญา ด้วยการสั่งประหารเหล่าขุนนางของฮิเดฮารุที่เข้ามาสวามิภักดิ์จนหมดสิ้น และสั่งยกทัพเข้าตีปราสาทยางามิ ซึ่งนั่นทำให้มารดาของมิตสึฮิเดะที่ถูกจับตัวไว้ที่ปราสาทยางามิต้องถูกสังหารไปด้วย

มิตสึฮิเดะโกรธแค้นโนบุนางะในเรื่องนี้มาก และจำฝังใจโดยไม่รู้ลืม ซึ่งมีสิ่งน่าสนใจตรงจุดนี้อยู่ เพราะบางเกร็ดก็เล่าว่าเป็นทางฝ่ายฮิเดฮารุที่ไม่คิดจะสวามิภักดิ์แต่แรกแล้ว แต่แสร้งทำเป็นยอมแล้วคิดจะหาโอกาสสังหารโนบุนางะเมื่อเข้ามาถึงตัว แต่โนบุนางะรู้ทันจึงชิงสั่งประหารก่อน จึงเท่ากับว่ามิตสึฮิเดะถูกฝ่ายฮิเดฮารุหลอก ซึ่งก็มีนักประวัติศาสตร์บางส่วนให้การสนับสนุนข้อหลัง เพราะโนบุนางะก็รู้ดีว่ามารดาของมิตสึฮิเดะนั้นเป็นตัวประกันในการเจรจาครั้งนี้ หากสั่งประหารคนของฮิเดฮารุจนหมด มารดาของมิตสึฮิเดะต้องตายแน่ ซึ่งการทำเช่นนั้นกับผู้ใต้บังคับบัญชาคนสำคัญอย่างมิตสึฮิเดะก็นับว่าเป็นเรื่องที่โหดร้ายจนเกินไปและไม่สมเหตุผลเท่าไร เพราะถึงแม้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา โนบุนางะก็ยังคงช่วงใช้งานมิตสึฮิเดะอยู่

แต่กระนั้น ความไม่พอใจและความแค้นที่ถูกสะสมไว้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อมันปะทุออกมา ก็ถึงขั้นทำให้หน้าประวัติศาสตร์ต้องพลิกโฉมทีเดียว

ตอนถัดไป ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน

หลังชัยชนะอันสุดยอดในศึกนากาชิโนะ โอดะ โนบุนางะ ก็ได้ผงาดขึ้นมาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน แต่กระนั้นเขาก็ยังมีศัตรูอีกมากมายที่ต้องการจะเข้ามาช่วงชิงสิทธิ์การครองแผ่นดินด้วย และในบรรดาศัตรูเหล่านั้น ผู้ที่มีความน่ากลัวและร้ายกาจที่สุด ซึ่งพอจะต่อกรกับเขาได้นั้น ก็คือมังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เคนชิน

สังฆราชเคนเนีย แห่งวัดฮอนกันจินั้นเป็นผู้ที่มุ่งมั่นจะจัดการกับโนบุนางะให้ได้ กล่าวกันว่าการเคลื่อนไหวที่ผ่านมาของทาเคดะและโชกุน โยชิอากิ ล้วนอยู่ภายใต้การบงการของเขา และเคนชินก็คือบุรุษคนสุดท้ายในแผ่นดินนี้ที่มีความแข็งแกร่งพอจะทัดเทียมกับโนบุนางะได้ และเคนชินนั้นยังเป็นผู้ที่ใฝ่ใจศึกษาพระธรรมอย่างลึกซึ้ง ด้วยว่าเขาเคยบวชเรียนมาก่อน และเกือบจะเข้าสู่เส้นทางแห่งสงฆ์มาแล้ว ดังนั้นเคนเนียจึงได้ขอให้เคนชินร่วมมือกันขนาบเล่นงานโนบุนางะ

เมื่อพูดถึงเคนชินแล้ว สิ่งแรกที่ผู้คนนึกถึงก็คือ นักรบร่างสูงใหญ่ ภายใต้ชุดคลุมสีขาวที่ห่มเหนือชุดเกราะประดุจดั่งพระนักรบ ซึ่งนับเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเคนชินเลยทีเดียว และด้วยฝีมือในการรบ ทั้งการบัญชากองทัพ ความสามารถ ไหวพริบ และฝีมือการรบที่สูงส่งเกินกว่าผู้ใด ประกอบกับการวางตัวและประพฤติตนตามหลักคำสอนของพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด ทำให้เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น “เทพนักรบ บิชามอนเท็น” ซึ่งเป็นเทพเจ้านักรบที่แข็งแกร่งที่สุดตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่น

เมื่อมองดูประวัติของเคนชินในสมัยเด็กนั้น จะพบว่าชีวิตของเขาค่อนข้างจะก้ำกึ่งอยู่ระหว่างสองโลก นั่นคือโลกแห่งการฆ่าฟันนองเลือดของเหล่านักรบ และโลกแห่งความสงบทางจิตใจของนักบวช

เคนชินมีชื่อในสมัยเด็กว่า นากาโอะ คาเงโทร่า เขาเป็นบุตรชายคนที่สี่ของ นากาโอะ ทาเมคาเกะ ไดเมียวผู้มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นผู้ครอบครองกองกำลังที่แข็งแกร่งในดินแดนเอจิโกะ

เด็กหนุ่มคาเงโทร่านั้น ถูกส่งไปบวชเรียนตั้งแต่เด็ก สาเหตุนั้นก็เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ภายในตระกูลซึ่งมีการแก่งแย่งอำนาจกันเองในหมู่ญาติๆ เพื่อจะให้หลีกเลี่ยงจากปัญหาคามวุ่นวายในตระกูล เคนชินจึงได้มุ่งบวชเรียนจนกระทั่งลึกซึ้งในหลักคำสอนทางพุทธศาสนา และเกิดความเลื่อมใส

เคนชินไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกเลย จนกระทั่งอายุได้ 14 ปี อุซามิ ซาดามิทสึ ผู้รับใช้ของทาเมคาเกะ บิดาของเขา ก็ได้มาเชิญตัวเคนชินกลับไปยังตระกูล เพราะข้ารับใช้เก่าแก่หลายคนนั้นไม่นิยมในตัวของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันอย่าง นากาโอะ ฮารุคาเกะ ซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของเคนชินนั่นเอง เพราะฮารุคาเกะนั้นมีร่างกายอ่อนแอ และหลงใหลในสุรานารีมากกว่าการปกครองหรือการนำทหารออกรบ บรรดาข้ารับใช้สำคัญๆของตระกูลจึงคิดว่าหากฮารุคาเงะนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลต่อไป ตระกูลนากาโอะ อาจพินาศได้

จริงอยู่ว่าในตอนนั้นเคนชินหรือคาเงโทร่านั้น มีอายุเพียง 14 ปี ไม่เคยนำทหารออกสู้รบ ไม่มีประสบการณ์ในการปกครอง เป็นการยากที่เขาจะสามารถปกป้องเขตแดนของตระกูลนากาโอะจากศัตรูภายนอก แต่เคนชินนั้นมีบุคลิก ความหนักแน่นอดทนสมเป็นผู้บวชเรียน และมีฝีมือในการรบสูงส่งเกินอายุ บรรดาข้ารับใช้จึงสนับสนุนให้เขากลับมาเป็นเสาหลักของตระกูล

เล่ากันว่าแรกเริ่มแล้ว เคนชินไม่สนใจที่จะกลับมายุ่งเกี่ยวทางโลก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับมาตระกูลนากาโอะ และกลายเป็นคนสำคัญที่ช่วยขยายอิทธิพลของตระกูลนากาโอะในดินแดนในเอจิโกะมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเมื่อเขาอายุ 17 ปี เคนชินก็กลายเป็นผู้นำตระกูลแทนที่ฮารุคาเงะพี่ชายของเขาซึ่งป่วยหนักและถูกบีบให้สละตำแหน่งจากหลายฝ่าย

เคนชินเริ่มทำการรวบรวมดินแดนเอจิโกะให้เป็นหนึ่งเดียว และก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เขาได้เผชิญหน้าชายผู้หนึ่งซึ่งได้กลายมาเป็นศัตรูคู่ปรับตลอดกาลของเขา พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น

ชินเก็นต้องการแผ่ขยายอิทธิพลเข้ามาที่ชินาโนะ ทำให้ผู้ปกครองสองคนของชินาโนะ ทั้ง โอกาซาวาระ นากาโทคิ และมุราคามิ โยชิคิโยะต้องขอความช่วยเหลือมายังเคนชิน เขาตอบรับคำขอนั้นและยกทัพมาปะทะกับชินเก็นที่ชินาโนะ ซึ่งแม้ว่าเคนชินจะไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้ชินเก็นกลายเป็นจ้าวแห่งชินาโนะได้ แต่นั่นก็คือจุดเริ่มต้นของตำนานการต่อสู้ระหว่างมังกรและพยัคฆ์ที่จะต่อเนื่องและเนิ่นนานไปอีกนับสิบปี

ทั้งสองได้เปิดฉากการสู้รบขึ้นที่คาวานากาจิม่า ถึง 5 ครั้งในรอบ 10 ปี จนกระทั่งการรบที่นี่กลายเป็นตำนานโจษขานกันถึงคนรุ่นหลัง ระหว่างขุนศึกทั้งสองซึ่งแม้ว่าจะรบกันมายาวนานและดุเดือดแค่ไหน ก็ไม่อาจหาผลแพ้ชนะที่เด็ดขาดได้ และในระหว่างความมุ่งมั่นที่จะพิฆาตกันและกัน พวกเขากลับแสดงความมีน้ำใจให้กันและกันอย่างน่ายกย่อง มีเกร็ดเล่าว่ายามที่อีกฝ่ายขาดแคลนเสบียงเช่นเกลือ หรือยา เมื่ออีกฝ่ายรู้ข่าว ก็พร้อมจะหยิบยื่นสิ่งเหล่าให้แก่กัน เรียกว่าพวกเขาต่างก็ยกย่องอีกฝ่ายในฐานะลูกผู้ชาย

ในการศึกครั้งสุดท้ายนั้น เคนชินเสียกำลังพลไปมากกว่า และก็จำต้องถอยทัพกลับเอจิโกะ กล่าวกันว่าทั้งชินเก็นและเคนชินนั้นแม้จะเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ แต่ก็ไร้วาสนาที่จะครองแผ่นดิน เพราะตำแหน่งและภูมิประเทศของดินแดนในปกครองของทั้งคู่นั้น อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงเกียวโต อันเป็นศูนย์อำนาจการปกครองค่อนข้างมาก โดยเฉพาะเค็นชินนั้นมีโอกาสน้อยที่สุด เพราะการจะออกจากดินแดนเอจิโกะนั้น จำต้องผ่านเขตแดนของชินาโนะ ซึ่งอยู่ในการปกครองของชินเก็นด้วย ดังนั้นชินเก็นจึงเสมือกับปราการที่ขวางหน้าสู่เส้นทางการไปเมืองหลวงของเขา แต่จะว่าไปแล้ว เค็นชินคงไม่ได้มีเจตนาหรือความทะเยอทะยานที่อยากจะครองแผ่นดินทั้งหมดเท่าใดนัก เพราะจากประวัติของเขานั้นก็แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นผู้ที่มีใจใฝ่ในพุทธศาสนา แม้ว่าเขาจะถูกเรียกเป็นเทพนักรบ แต่การรบของเขานั้นก็ไม่ใช่การรบที่มุ่งเน้นการฆ่าล้างศัตรูจนเลือดนองแผ่นดิน นับว่าแตกต่างไปจากโนบุนางะอย่างสิ้นเชิง

ตรงจุดนั้น ชินเก็นยังนับว่ามีโอกาสมากกว่า เพราะในศึกมิคาตากาฮาระ ซึ่งชินเก็นตัดสินใจออกจากดินแดนคาอิและมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงนั้น หากเค็นชินจะยกทัพเข้าตีดินแดนของชินเก็นก็ย่อมทำได้ แต่เพราะการเคลื่อนทัพของชินเก็นในครั้งนั้นเกิดจากแผนการของโชกุนโยชิอากิ เค็นชินซึ่งยอมโอนอ่อนตามคำสั่งของโชกุนจึงไม่ได้เคลื่อนไหวขัดขวางชินเก็นแต่อย่างใด

จนกระทั่งชินเก็นสิ้นลง สังฆราชเคนเนียซึ่งเกลียดชังโนบุนางะอย่างรุนแรง จึงหวังพึ่งพากำลังของเค็นชินซึ่งเปรียบดั่งผู้เดียวที่จะหยุดยั้งการครองแผ่นดินของโนบุนางะได้

หลังจากพิฆาตทาเคดะ คัตสึโยริที่ทุ่งนากาชิโนะ โนบุนางะก็มุ่งเป้าการศึกไปยังดินแดนทางตะวันตก ภายใต้อำนาจของตระกูลโมริ และสายตาอีกข้างก็เบนมาทางเค็นชิน ซึ่งทำตัวเป็นมังกรที่หลับซุ่มอยู่ในดินแดนเอจิโกะ

โนบุนางะตัดสินใจยกทัพเข้าปราบโมริก่อนเป็นอันดับแรก แต่การศึกกับโมริก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะโมรินั้นได้ชื่อว่าเป็นตระกูลที่มีกองทัพเรือที่แข็งแกร่งที่สุดในญี่ปุ่นเวลานั้น โนบุนางะใช้เวลาถึงสามปีในการทดสอบศักยภาพเรือรบที่แข็งแกร่งของโมริ และในที่สุด คูคิ โยชิทากะ แม่ทัพเรือคนสำคัญของตระกูลโอดะก็ได้สร้างเรือรบขนาดใหญ่พิเศษหุ้มเกราะทั้งหมด 6 ลำขึ้นมาได้ และใช้เรือทั้งหกลำนี้เป็นแกนหลักในการพิชิตกองทัพเรือขนาดมหึมาของโมริลงในศึกคิกุคาวากุชิ โดยทัพเรือจำนวนมากของโมริได้ถูกเผาทำลายลงแทบทั้งหมด ทำให้โมริเสียกำลังไปมาก และไม่สามารถที่จะยกทัพข้ามฝั่งทะเลเข้ามายังเขตแดนของโอดะได้อีกเลย หลังจากนั้นไม่กี่ปี โนบุนางะก็ได้วางตัวให้ฮิเดโยชิเป็นผู้ประจำการฝั่งตะวันตกเพื่อคอยรับศึกกับทางโมริต่อไป

ในเมื่อไดเมียวทั่วประเทศแทบจะยอมสยบให้แก่เขาจนเกือบหมดสิ้น จอมมารจึงได้กวักมือเรียกมังกรลงสู่สนามรบ ในฐานะศัตรูคนสุดท้ายที่เก่งกาจที่สุด และมังกรผู้นี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เค็นชินเตรียมยกทัพใหญ่ออกจากเอจิโกะ มุ่งหน้าสู่แม่น้ำเทโดริ ที่ดินแดนคางะ อันเป็นจุดเริ่มต้นของศึกเทโดริกาว่า

ในศึกนี้ เค็นชินเป็นผู้บัญชาการนำกองทัพเทพนักรบที่ได้รับการเรียกขานว่า “บิชามอนเท็น” มาด้วยตนเอง และก็ได้เผชิญหน้ากับกองทัพแนวหน้าของตระกูลโอดะที่มี ชิบาตะ คัตสึอิเอะ เป็นแม่ทัพใหญ่ และมี มาเอดะ โทชิอิเอะ (อินุ) เป็นรองแม่ทัพ

เค็นชินแสดงถึงความเหนือชั้นในฐานะแม่ทัพ นอกจากเขาจะมีฝีมือในการสู้รบที่เก่งกล้ายากจะหาคนเทียบได้แล้ว เขายังมีสติปัญญาและความเชี่ยวชาญในการทำศึกอย่างสูงล้น เขาได้วางกับดักเข้าสังหารโช ชิเงสึระ แม่ทัพของตระกลโอดะ และกองทัพของเขาลง จากนั้นก็เข้ายึดปราสาทอานามิซุ และพื้นที่ใกล้เคียงของแม่น้ำเทโดริได้ทั้งหมด เพื่อใช้เป็นแนวป้องกันสำหรับการรับมือกับแนวปืนใหญ่ของฝ่ายคัตสึอิเอะ และอาศัยการเปิดเขื่อนกั้นแม่น้ำ อาศัยน้ำที่ไหลท่วมเข้าป้องกันการรุกของทัพโอดะอย่างชะงัก ก่อนจะปิดท้ายด้วยการใช้กองทหารเดินเท้าเข้าเล่นงาน ฝ่ายคัตสึอิเอะแม้จะมีประสบการณ์สู้รบมามาก แต่ก็ไม่อาจต้านทานเค็นชินได้ ในที่สุดโนบุนางะจึงสั่งให้ถอนทหารกลับมายังเขตแดน โอมิ ทำให้เค็นชินเป็นฝ่ายชนะในศึกนี้

โนบุนางะเคยวางแนวทางการจัดการกับเค็นชินด้วยการตรึงเขาให้อยู่ในเขตแดนเอจิโกะ แต่มันก็เริ่มไม่ได้ผลเท่าไรนัก และภายหลังเค็นชินก็ทำการแผ่ขยายอิทธิพลเข้าสู่จังหวัดคางะ ซึ่งแนวร่วมของกลุ่มจลาจลไปจนถึงกลุ่มนินจาในดินแดนรี้ก็พร้อมจะเข้าร่วมกับเค็นชินเป็นจำนวนมาก นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้โนบุนางะต้องทุ่มเทเวลาไปหลายปีเพื่อจัดการสยบเหล่าจลาจลที่ก่อนความวุ่นวายในคางะ ซึ่งในภายหลังโนบุนางะก็ยอมที่จะสงบศึกกับทางวัดฮอนกันจิซึ่งเปรียบเสมือนผู้อยู่เบื้องหลังของแนวร่วมจลาจล เพื่อที่จะลดความกดดันลงมา และจะได้ทุ่มเทกำลังไปกับการศึกรอบทิศ โดยเฉพาะทางด้านของเค็นชิน และโมริที่แม้จะไม่ได้รุกคืบเข้ามา แต่ก็พร้อมที่จะเข้าตลบหลังทุกเมื่อหากประมาท

หลังจากศึกเทโดริกาว่าไม่นาน เค็นชินก็เตรียมการจะเคลื่อนทัพอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะในปี ค.ศ. 1578 เค็นชินก็ป่วยหนักและเสียชีวิตลงด้วยอายุเพียง 48 ปี หลังจากการตายของเค็นชินล่วงรู้ไปถึงหูของโนบุนางะแล้ว เขาถึงกับพูดว่า “แผ่นดินนี้เป็นของข้าแล้ว”

นักประวัติศาสตร์บางคนเคยวิเคราะห์ว่า เค็นชินอาจจะตายเพราะถูกลอบสังหาร เช่นเดียวกับผู้กล้าหรือคนดังหลายคนในยุคนั้น และกล่าวกันว่าหากเค็นชินมีอายุยืนกว่านี้สัก 3-4 ปี ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในยุคนั้นหรืออาจจะรวมถึงหลังจากนั้นสักรอยปี อาจถึงขั้นต้องเขียนกันใหม่หมด

ในบรรดาขุนศึกของยุคเซ็นโกคุ เค็นชินนับเป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ไม่ว่าจะจากผู้คนในสถานะใด ชาวนา ชาวบ้าน นักบวช พ่อค้า นักรบ ขุนนาง เหล่าขุนศึกด้วยกัน หรือแม้กระทั่งศัตรูที่ร่วมแย่งชิงแผ่นดินด้วยกันกันอย่างชินเก็น ก็ให้ความยกย่องเขามาก แม้แต่โนบุนางะเองก็ยังยอมรับว่า เค็นชินคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเขา ทั้งๆที่พวกเขามีโอกาสได้สู้กันเพียงแค่น้อยนิดเท่านั้น และยังยอมรับว่าหากเค็นชินยังมีชีวิตอยู่อีกสักหลายปี แผ่นดินนี้อาจเป็นของเค็นชินไปแล้ว

การที่เค็นชินได้รับความยกย่องเยี่ยงนี้ อาจเพราะเขามีจิตใจอันเมตตา ยุติธรรม และบริสุทธิ์ของผู้ออกบวชผสมผสานกับความเข้มแข็งและกล้าหาญ เด็ดเดี่ยวของนักรบ ในบรรดาขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ด้วยกันในยุคนั้น เค็นชินเป็นผู้ที่ไม่ชอบการฆ่าฟันกันมากที่สุด เขาแทบจะไม่เคยสั่งสังหาร เด็ก สตรี หรือคนชรา ที่ไม่มีทางสู้ และหากเขามีความทะเยอทะยานมากกว่านี้ เขาอาจจะเป็นผู้ครองแผ่นดินทั้งหมดไปแล้ว

ตอนถัดไป อาเคจิ มิตสึฮิเดะ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

ยุทธการนากาชิโนะ

หลังจากพิชิตโอมิและทำลายอาซากุระ และ อาซาอิจนราบคาบ โนบุนางะผู้ก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการสูญเสีย ก็เตรียมทะยานเข้าสู่ศึกครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของเขา ในการศึกกับตระกูลทาเคดะ ในชื่อ “ยุทธการนากาชิโนะ”

ปี ค.ศ.1575 โอดะและทาเคดะต่างก็เตรียมการสู่การศึกครั้งสำคัญที่จะเป็นการตัดสินว่าผู้ใดที่จะขึ้นมาครองความเป็นใหญ่ในแผ่นดิน เพราะในขณะนี้ไดเมียวและตระกูลซามูไรที่มีอำนาจพอที่จะรวบรวมแผ่นดินทั้งหมดได้นั้นเหลือเพียงไม่กี่ตระกูล ได้แก่ โอดะ ทาเคดะ อุเอสึงิ และโมริ

ทาเคดะ คัตสึโยริ (ชิโร่) ลูกชายคนโตของทาเคดะ ชินเก็น นั้น ได้สืบทอดเอาความสามารถในการบัญชาทัพมาจากบิดาได้ในระดับหนึ่ง ช่วงระหว่างที่ตระเตรียมกองทัพเพื่อรอทำศึกกับโนบุนางะนั้นเขาได้พัฒนากองทัพม้าของทาเคดะจากที่แข็งแกร่งในระดับไร้เทียมทานอยู่แล้ว ให้มีจำนวนมากขึ้นไปอีก

กองทัพม้าเหล็กนั้น คือสิ่งที่สร้างความยิ่งใหญ่ให้ทาเคดะมาหลายสิบปี และก็ยังไม่มีผู้ใดเอาชนะได้ กระทั่งอุเอสึงิ เค็นชิน มังกรแห่งเอจิโกะที่มีฝีมือทัดเทียมกับชินเก็น ยังไม่อาจเอาชนะได้อย่างเด็ดขาด ดังนั้นหากโนบุนางะต้องการเอาชัยชนะในศึกกับทาเคดะ ก็จำต้องสยบกองทัพม้าเหล็กอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานนี้ให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรก

โนบุนางะคิดว่าสิ่งที่จะกำราบกองทัพม้าได้นั้นก็คือปืนไฟ แต่ติดอยู่ที่จำนวน และประสิทธิภาพของปืนด้วย กระนั้นเขาก็ได้เตรียมการเพื่อศึกนี้มาล่วงหน้าหลายปี ด้วยการจัดหาปืนไฟจำนวนมากจากพ่อค้าต่างชาติ รวมไปถึงการผูกขาดซื้อขายปืนไฟกับพ่อค้าชาวเมืองซาไก ทุกอย่างนั่นก็เพื่อการสร้างกองทัพปืนไฟเพื่อศึกนี้โดยเฉพาะ ซึ่งยังไม่เคยมีไดเมียวคนไหนคิดตั้งกองทัพปืนไฟขึ้นมาแบบโนบุนางะมาก่อน ที่ผ่านมาหน่วยปืนไฟจะเป็นเพียงหน่วยเล็กๆ รวมอยู่กับกองทหารม้า โดยหลักการคือการให้ทหารปืนไฟยิงนำ แล้วให้กองทหารม้าเข้าตะลุยตามหลัง ทางฝ่ายทาเคดะเองก็ใช้วิธีนี้ เนื่องจากปืนไฟนั้นหาได้ยากและมีราคาสูง อีกทั้งทหารที่มีความชำนาญในการใช้ปืนไฟได้ดีจริงๆนั้นก็ยังมีไม่มากนัก

โนบุนางะจึงได้ทำการรวบรวมบุคลากร รวมไปถึงทำการฝึกฝนทหารปืนไฟขึ้น ซึ่งนับเป็นผลงานชิ้นเอกของสองขุนพลอย่าง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

ศึกตัดสินครั้งนี้เกิดขึ้นที่ทุ่งนากาชิโนะ โดยกองทัพโอดะได้จัดเตรียมสร้างแนวไม้กั้นม้าที่เป็นทางยาวและถี่ขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยมีใครสร้างมาก่อน และได้จัดให้กองปืนไฟเข้าประจำการตามด้านหลังแนวกั้นม้า และแบ่งออกเป็นสามแถว ซึ่งเป็นรูปแบบการจัดวางแนวพลปืนแบบใหม่ที่โนบุนางะคิดขึ้นเพื่อรับมือกองทัพม้าโดยเฉพาะ เพราะจุดอ่อนของพลปืนไฟก็คือเมื่อยิงออกไปแล้ว จะต้องทำการใส่กระสุนใหม่ ซึ่งช่วงเวลาของการเปลี่ยนกระสุนนี้เองที่ทางฝ่ายทาเคดะเองก็เล็งไว้อยู่ เพราะจะเป็นช่วงเวลาที่กองทัพม้าของทาเคดะจะสามารถทลายแนวกั้นม้าเข้าไปได้

แต่คัตสึโยริคาดไม่ถึงว่าโนบุนางะจะลบจุดอ่อนนี้ด้วยการจัดแนวพลปืนเป็นสามแถว เมื่อแถวแรกยิงออกไปและต้องใส่กระสุนใหม่ แถวที่สองจะเข้ามาแทนที่ จากนั้นก็เป็นแถวที่สาม และเมื่อแถวที่สามยิงไปแล้ว แถวที่หนึ่งซึ่งใส่กระสุนเสร็จ ก็จะเข้ามารับต่อวนแบบนี้ไปเรื่อยๆ การทำแบบนี้ก็จะสามารถหยุดยั้งกองทัพม้าที่แข็งแกร่งได้อย่างชะงัก

ทัพม้าของทาเคดะพยายามจะบุกฝ่าเข้าไปอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่อาจทะลวงผ่านแนวกั้นม้าไปได้เลย กองทัพม้าของทาเคดะพยายามอยู่หลายชั่วโมง สูญเสียไพร่พลไปมหาศาลในขณะที่กองทัพของโนบุนางะที่อยู่ในวินัย ปฏิบัติตามแผนการอย่างเข้มงวดนั้น ไม่เสียไพร่พลไปสักคนเดียว แต่คัตสึโยริก็ยังคงรั้นที่จะบุกต่อไป แม้ว่าฟุรินคาซัน สุดยอดแม่ทัพทั้งสิบ และซามูไรซึ่งเป็นผู้รับใช้เก่าแก่แห่งทาเคดะทั้งหมดที่ถูกเรียกรวมว่า “24 ขุนพล” ซึ่งเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของทาเคดะจะพยายามเกลี้ยกล่อม ก็ยังไม่เป็นผล จนกระทั่งทัพทาเคดะเหลือจำนวนน้อยเกินกว่าจะทำการสู้ต่อไปได้ ทัพโอดะก็เริ่มที่จะเป็นฝ่ายรุกบ้าง เหล่าขุนพลต่างรู้ดีว่าหากสู้ต่อ ทัพทาเคดะจะพินาศหมดสิ้น พวกเขาทั้งหมดจึงตัดสินใจสละชีพเป็นแนวหลังเพื่อให้คัตสึโยริสามารถหนีกลับคาอิได้อย่างปลอดภัย ซึ่งนั่นการเสียสละของเหล่าขุนพลแห่งทาเคดะนั้นคือวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ยังคงได้รับการสรรเสริญมาถึงทุกวันนี้ และทำให้ชื่อของ 24 ขุนพลรวมไปถึงชื่อของฟุรินคาซันถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

และใน 24 ขุนพลนั้น มีผู้ที่เกือบจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ เมื่อสามารถมองจุดอ่อนของแนวกั้นม้าออก นั่นคือ ยามากาตะ มาซาคาเกะ ซึ่งเป็นผู้ที่นำทัพม้าเข้าตีตรงช่องว่างของแนวกั้นม้าในศึกนี้ ซึ่งเป็นผู้เดียวที่เกือบจะตีผ่านแนวกั้นม้ามาได้ จนกระทั่งโนบุนางะยังเอ่ยปากว่าหากคัตสึโยริยอมทำตามคำแนะนำของชายผู้นี้แล้ว ทัพโอดะอาจจะกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ได้ อีกคนก็คือ บาบะ โนบุฮารุ ซึ่งยืนหยัดเป็นหน่วยสุดท้ายเข้าปะทะกับกองปืนไฟ เพื่อเปิดโอกาสให้คัตสึโยริหนีรอดมาได้

24 ขุนพล ตายแทบหมดสิ้นในศึกนี้ ซึ่งมีการบันทึกว่ากองทัพทาเคดะเสียทหารไปถึง 10,000 คนและแม่ทัพถึง 54 คน ในขณะที่ฝ่ายโอดะไม่มีการบันทึกผู้เสียชีวิตเลยแม้คนเดียว

เป็นการได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดในศึกใหญ่ชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อน และเป็นจุดพลิกของประวัติศาสตร์ที่ทำให้ตระกูลทาเคดะ ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังต้องพบกับความพินาศในภายหลัง

ตอนถัดไป มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ

หลังจากยึดอำนาจการปกครองในเมืองหลวงมาได้อย่างสมบูรณ์และทำให้โยชิอากิกลายเป็นโชกุนคนสุดท้ายของอาชิคางะเรียบร้อยแล้ว โนบุนางะก็เดินทัพต่อเพื่อจัดการกับ อาซากุระและอาซาอิ

ศึกครั้งนี้เป็นศึกที่พิเศษที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของโนบุนางะ จะเรียกว่ามันเป็นโชคชะตาของผู้ที่มุ่งหวังที่จะเป็นใหญ่ในแผ่นดินต้องข้ามผ่านก็ว่าได้ ในประวัติของโนบุนางะนั้น แม้จะไม่ได้มีบันทึกไว้เด่นชัด แต่จากลักษณะการทำศึกที่ถูกบันทึกไว้ แสดงให้เห็นว่านี่คือศึกที่โนบุนางะไม่อยากจะทำมากที่สุดในชีวิตของเขา แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ตระกูลอาซากุระ ภายใต้การนำของอาซากุระ โยชิคาเงะนั้นได้กลายเป็นเสี้ยนหนามสำคัญที่โนบุนางะจะต้องกำจัดให้ได้ไปเสียแล้ว และตระกูลอาซาอิที่เป็นดั่งพันธมิตรร่วมสาบานของอาซากุระ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าร่วมกับอาซากุระ เพื่อต่อต้านโนบุนางะ

เรื่องนี้นับเป็นสิ่งที่ทิ่มแทงใจ อาซาอิ นางามาสะ น้องเขยคนสำคัญของโนบุนางะมาตลอด เพราะในฐานะนักรบแล้ว เขาไม่อาจละทิ้งบิดาและตระกูลได้

โนบุนางะยกทัพอันมหาศาลเข้ากำราบอาซากุระ โยชิคาเงะ ยอดนักรบแห่งยุคลงอย่างราบคาบ โยชิคาเงะ ตายอย่างสมศักดิ์ศรีในสนามรบ จนกระทั่งชื่อของเขายังคงได้รับการยกย่องมาทุกวันนี้ และหลังจากนั้น โนบุนางะก็เตรียมเคลื่อนทัพมุ่งสู่ดินแดนโอมิ ที่มั่นสุดท้ายของอาซาอิ

อาซาอิ ฮิสะมาสะ จ้าวแห่งโอมิ ทำการคว้านท้องและจบชีวิตลง ส่วนนางามาสะยังคงตรึงกำลังไว้ที่ปราสาทโอดานิ อันเป็นปราการสุดท้าย โนบุนางะได้ส่งคนไปเจรจาและเกลี้ยกล่อมนางามาสะให้ยอมแพ้ แล้วจะไว้ชีวิตรวมถึงยกดินแดนให้ปกครอง เพราะเห็นแก่สัมพันธ์เก่าๆ ที่เคยสร้างกันไว้ แต่นางามาสะปฏิเสธ และเลือกจะสู้จนตัวตาย

ปัญหามีอย่างเดียวคือ นางามาสะไม่ต้องการให้โออิจิ ภรรยาของตนต้องตายไปด้วย และต้องการจะส่งตัวโออิจิและลูกๆทั้งสามของตนให้แก่โนบุนางะ แต่โออิจิเลือกสามีมากกว่าพี่ชายตนเองจึงขออยู่สู้ตายพร้อมนางามาสะ จนกระทั่งนางามาสะใช้วิธีบังคับ ส่งโออิจิและลูกๆให้แก่โนบุนางะ ส่วนตนเองก็คว้านท้องและสิ้นชีพลงที่ปราสาทโอดานิ ในขณะที่ทัพของโนบุนางะกำลังบุกเข้าปราสาท

โออิจิเคียดแค้น โนบุนางะ พี่ชายของตนมาก เล่ากันว่านางไม่ยอมพูดคุยกับโนบุนางะอีกเลยตลอดชีวิต โนบุนางะได้ส่งเธอให้ไปอยู่ในความดูแลของชิบาตะ คัตสึอิเอะ แม่ทัพกองหน้าของตระกูลโอดะ ซึ่งคัตสึอิเอะนั้นแม้จะมีอายุมากแล้วแต่ก็ไม่ยอมแต่งงาน เพราะเทิดทูนในตัวโออิจิมาตลอด และหลังจากนั้นไม่นาน โออิจิก็ได้แต่งงานใหม่กับคัตสึอิเอะ และเขาก็ดูแลนางอย่างดี ทำให้ชีวิตของโออิจิมีความสงบอีกครั้งในระยะเวลาหนึ่ง แต่ก็เป็นเวลาสั้นๆเท่านั้น ก่อนที่ชีวิตนางจะต้องพบกับโศกนาฏกรรมอีกครั้งในหลายปีต่อมาในโศกนาฏกรรมที่ชิสิกาตาเกะ

โออิจิมีลูกชายหนึ่งคน ชื่อมันปูกุมารุ และมีลูกสาวอีกสามคนซึ่งล้วนแต่งงานกับคนมีชื่อเสียงโด่งดังกันทุกคน คนโตคือจาจะ หรือภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นโยโดนั้น เป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด โดยนางได้แต่งงานเป็นภรรยาคนที่สองของโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ผู้ปกครองญี่ปุ่นคนต่อมา และนางก็ได้กลายเป็นหนึ่งในสตรีผู้ถูกความทะเยอทะยานเข้าครอบงำในภายหลัง จนนำไปสู่เรื่องราวแสนเศร้าของ “ศึกปราสาทโอซาก้า” ซึ่งถูกจารึกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมาทุกวันนี้

ส่วนลูกสาวอีกสองคนนั้น โอฮัทสึ ได้แต่งงานกับเคียวโกคุ ทากาสึกุ ลูกสาวคนสุดท้อง โอเอโยะ ได้แต่งงานเป็นภรรยาคนที่สองของโชกุน โตกุกาว่า ฮิเดทาดะ

ตอนถัดไป ยุทธการนากาชิโนะ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

อวสานอาชิคางะ

การจะผงาดขึ้นมาเป็นใหญ่ในแผ่นดินได้นั้น ต้องอาศัยความสามารถ สติปัญญา และการตัดสินใจที่เด็ดขาด แต่การจะขึ้นมาเป็นผู้กุมความเป็นใหญ่ในแผ่นดินแต่ผู้เดียวในท้ายสุดนั้น ยังต้องอาศัยมากกว่านั้น นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่าดวง

ทาเคดะ ชินเก็นกำลังจะเข้าประชิดถึงเมืองหลวงเต็มทน แต่กลับถูกโรคกระเพาะเล่นงาน ซึ่งในยุคนั้นนับว่าเป็นโรคร้ายที่ยังไม่มียาแก้ เขาต้องป่วยหนัก และทำให้ทัพทาเคดะไม่อาจเคลื่อนพลต่อได้ ในที่สุดก็เสียชีวิตลงในปี ค.ศ.1573 รวมอายุได้ 52 ปี

เมื่อพยัคฆ์แห่งคาอิสิ้นลง บุตรชายของเขา ทาเคดะ คัตสึโยริ (ชิโร่) ก็ได้ขึ้นสืบทอดต่อ และรับหน้าที่ขุนพลเงาเพื่อถอยทัพตระกูลทาเคดะกลับไปคาอิอย่างเงียบๆ จากนั้น 3 ปี จึงจัดให้มีการไว้ทุกข์ขึ้นตามคำสั่งเสียก่อนตายของชินเก็น ส่วนการดูแลเรื่องทั่วไปในกองทัพนั้น มอบให้เป็นหน้าที่ของขุนพลอาวุโสทั้ง 10 แห่งทาเคดะ ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการรบบนหลังม้าและร่วมสู้ศึกกับชินเก็นมาช้านาน จนได้ฉายาว่าฟุรินคาซัน

ตรงนี้น่าสนใจมากว่า หากชินเก็นยังไม่ตาย และสามารถรุกคืบต่อไปได้จนได้เผชิญหน้ากับโนบุนางะ ผลจะออกมาเป็นเช่นไร บางทีอาจต้องมีการเขียนประวัติศาสตร์หลังจากนี้กันใหม่เลย ซึ่งการตายของชินเก็นนี้ นักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นบางคนก็ลงความเห็นว่าอาจเกิดจากการถูกลอบสังหาร โดยพวกนินจาที่โนบุนางะส่งมา เนื่องจากประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในช่วงสงครามนั้น มีเบื้องหน้าเบื้องหลังที่ลึกลับและซับซ้อนมาก บรรดาผู้ที่อาศัยในเงามืดและไม่ได้แสดงตัวที่ด้านหน้าเช่นพวกนินจาหรือมือสังหารนั้น มีส่วนอย่างมากในการผลักดันประวัติศาสตร์ให้เป็นไป ซึ่งการตายของชินเก็นนั้นอาจเป็นแผนการของโนบุนางะ หรือเป็นชะตาของชินเก็นเองที่ไม่มีดวงพอจะขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของแผ่นดิน

เมื่อเสี้ยนหนามใหญ่อย่างชินเก็นหายไป ผู้ที่หัวเราะอย่างสะใจที่สุดย่อมไม่พ้นโนบุนางะ เขารู้อยู่แล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังของชินเก็นคือโชกุนโยชิอากิ ดังนั้นเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะจัดการกับโชกุนโยชิอากิให้เด็ดขาดเสีย

เดิมทีแผนการของโยชิอากิคือการอาศัยกำลังของชินเก็น วันฮอนกันจิ อาซาอิ อาซาคุระ จัดขึ้นเป็นแนวร่วมเข้ารุกโนบุนางะจากหลายทาง และให้ชินเก็นบกทัพเข้าเมืองหลวง ฝ่ายโนบุนางะเองก็พร้อมรับสถานการณ์และตั้งใจจะเผด็จศึกกับกองทัพม้าไร้เทียมทานของชินเก็นที่กิฟุอยู่แล้ว แต่ในเมื่อชินเก็นตายลง แผนทุกอย่างก็พังทันที เพราะลำพังกองทัพอาซาอิ อาซาคุระ และวัดฮอนกันจินั้น ยังไม่เพียงพอที่จะตรึงทัพของโนบุนางะไว้ทุกทิศได้ จะว่าไปแล้วโยชิอากิเองก็พลาดที่หวังพึ่งในตัวชินเก็นมากเกินไป เมื่อชินเก็นต้องมาป่วยตายลงแบบนี้ แผนทุกอย่างก็จบสิ้น แต่โยชิอากิก็ยังดึงดันที่จะหาทางก่อกบฏต่อโนบุนางะอยู่ดี ดังนั้นโฮโซคาว่า ฟุจิทากะ เสนาธิการของเขาจึงแนะนำให้ใช้กำลังเข้าล้อมจวนที่ว่าการเกียวโต เพื่อจะดูกำลังและหยั่งเชิงการตอบโต้ของโนบุนางะ

ผลคือโนบุนางะไม่ได้แยแสกับศึกทางภายนอกมากเท่าไหร่นัก อาจเพราะศึกทางภายนอกไร้ชินเก็นแล้วก็ได้ เขายกทัพใหญ่กว่า 3 หมื่นเข้าล้อมเมืองหลวงไว้ เพื่อบีบให้โยชิอากิยอมแพ้ องค์จักรพรรดิโองิมาจิเกรงการศึกที่เกิดขึ้นจะทำให้เมืองหลวงต้องพินาศ จึงมีรับสั่งขอให้ทั้งสองฝ่ายสงบศึก โนบุนางะเห็นแก่รับสั่ง จึงยินยอม แต่โยชิอากิก็ยังคงดึงดันที่จะสู้ต่อ จึงไปผูกพันธมิตรกับทางโมริ เทรุโมโตะ เพื่อเปิดศึกอีกครั้ง โนบุนางะจึงตัดสินใจเด็ดขาดในการที่จะจัดการกับโยชิอากิ โดยไม่สนใจคำขอให้สงบศึกจากองค์จักรพรรดิ

ปีค.ศ. 1573 เดือน 7 โนบุนางะยกกองทัพเข้าเผาเมืองหลวงจนวอดวาย และเข้าล้อมปราสาทนิโจไว้ และในที่สุดโยชิอากิก็ต้องยอมแพ้ โนบุนางะไม่สังหารเขา แต่เนรเทศออกไปนอกเมืองหลวง และเข้ายึดครองความเป็นใหญ่ในเมืองหลวงไว้แต่ผู้เดียว

เป็นอันปิดฉากการปกครองของรัฐบาลมุโรมาจิ และตระกูลอาชิคางะ ที่มีมากกว่า 200 ปี จากนั้นองค์จักรพรรดิจึงยอมเถลิงปีศึกราชขึ้นใหม่เป็นปีเทนโชตามคำขอของโนบุนางะ

เป็นอันเปิดศักราชแห่งจอมมารอย่างสมบูรณ์แบบ และเป้าหมายต่อไปที่โนบุนางะจะต้องสะสางก็คือ ตระกูลอาซาอิ และอาซาคุระ

ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มสู่การศึกแห่งโศกนาฏกรรมที่ปราสาทโอดานิ

ตอนถัดไป โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น

กล่าวถึงทาเคดะชินเก็น เขาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1521 ที่แคว้นคาอิ เป็นบุตรชายคนโตของ ทาเคดะ โนบุโทระ ชื่อเดิมของเขาคือ ทาเคดะ ฮารุโนบุ จนกระทั่งเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ จึงเปลี่ยนเป็นทาเคดะชินเก็น และภายหลังชื่อนี้ก็กลายเป็นชื่อที่ครั้นคร้ามไปทั่วแผ่นดินเป็นเวลากว่าครึ่งทศวรรษ

เขาได้ขึ้นเป็นผู้ปกครองตระกูลทาเคดะ หลังจากการลงจากตำแหน่งของบิดา โดยได้จับมือเป็นพันธมิตรกับอิมากาว่า โยชิโมโตะ และมีสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จากนั้นเขาก็ใช้ความสามารถของตนในการนำกองทัพและวางกลยุทธ์จนสามารถยึดดินแดนชินาโนะมาอยู่ในปกครองได้ทั้งหมดในปี ค.ศ. 1551 ด้วยอายุเพียง 30 ปี

หลังจากเป็นผู้ปกครองชินาโนะและคาอิได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ชินเก็นก็เริ่มทำการจัดตั้งระบบนักรบชาวนา หรือ “อาชิงารุ” ให้กับกองทัพของเขา

เนื่องมาจากพื้นที่ส่วนใหญ่ในปกครองของตระกูลทาเคดะนั้นทำการเพาะปลูกได้ยาก เพื่อเพื่มพูนผลผลิต ชินเก็นจึงได้ริเริ่มนำเอาทหารมาช่วยทำนา ซึ่งผลจากการเอาทหารมาช่วยทำนานี้ยังทำให้นำไปประยุกต์ด้วยการฝึกชาวนาให้เป็นทหารอีกด้วย และในที่สุดตระกูลทาเคดะก็ได้สร้างกองทัพรูปแบบเฉพาะของตนเองขึ้นนั่นคือกองกองทัพ”อาชิงารุ” ซึ่งก็คือระบบการนำชาวนามาเกณฑ์เป็นทหารทำให้ไม่ต้องเสียค่าจ้างแพงเหมือนกับกองทัพอื่นที่ต้องอาศัยซามูไร แต่ข้อเสียอยู่ตรงที่กองกำลังแบบนี้จะไม่ได้มีความภักดีต่อเจ้านายนัก และสามารถหนีทัพได้ง่ายๆ แต่สำหรับกองทัพอาชิงารุแห่งดินแดนคาอิของทาเคดะ ชินเก็นแล้ว ถือเป็นกรณีที่แตกต่างออกไป กองทัพแห่งคาอิได้ชื่อว่าเป็นกองทัพที่มีระเบียบวินัยแข็งขันที่สุดแคว้นหนึ่งในญี่ปุ่น และกองทัพของชินเก็นยังได้รับการฝึกฝนวิชาการรบบนหลังม้าอย่างหนักหน่วง ชินเก็นเองก็เป็นนักวางกลยุทธ์ที่เชี่ยวชาญในด้านการบัญชาทัพม้าอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุนี้ กองทัพตระกูลทาเคดะ จึงได้ชื่อว่าเป็นกองทัพม้าที่แข็งแกร่งที่สุดในญี่ปุ่น และชินเก็นก็กลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะของแม่ทัพผู้เชี่ยวชาญในการวางกลยุทธ์และบัญชาการกองทัพม้า จนได้รับฉายาว่า พยัคฆ์แห่งคาอิ (Tiger of Kai)

และพยัคฆ์ร้ายตัวนี้ ก็มีคู่ปรับที่มีความร้ายกาจสมน้ำสมเนื้อกันอยู่หนึ่งคน นั่นคืออุเอสึงิ เคนชิน (Uetsugi Kenshin) หรือที่ผู้คนเรียกว่า “มังกรแห่งเอจิโกะ” (Dragon of Echigo) ไดเมียวผู้ปกครองดินแดนเอจิโกะ

สำหรับพยัคฆ์และมังกรทั้งสองนั้น ได้ต่อสู้ ปะทะกันหลายครั้ง โดยเปิดศึกกันที่คาวานากาจิม่า ถึง 5 ครั้ง ในปี 1554 ,55,57,61,64 แต่ก็ไม่รู้ผลแพ้ชนะอย่างเด็ดขาดสักครั้ง และทั้งสองฝ่ายต่างก็สู้อย่างให้เกียรติกัน สมกับเป็นชายชาตินักรบ จนการต่อสู้ของทั้งสองถูกเล่าขานมายุคปัจจุบันว่าเป็นศึกของพยัคฆ์และมังกร

ย้อนกลับมาถึงผลจากการเผาวัดฮิเอของโนบุนางะ เรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้กับชินเก็นอย่างมาก ในช่วงปลายปีของค.ศ. 1572 ชินเก็นจึงนำกองทัพ 3 หมื่น ด้วยตนเอง เพื่อบุกไปปราสาทฮามามัตสึ ที่อิเอยาสึเป็นผู้เฝ้าอยู่ ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ แล้วยังส่งยามางาตะ มาซาคาเงะ แม่ทัพคนสำคัญไปหาอาซากุระและอาซาอิเพื่อให้ร่วมวางแผนในการปราบโนบุนางะในครั้งนี้ด้วย

ฝ่ายอิเอยาสึมีกองทัพอยู่ราว 1 หมื่น เขาจึงตัดสินใจรบยืดเยื้ออยู่ในปราสาท เพื่อรอให้ทัพหนุนของโนบุนางะมาช่วย แต่ทางโนบุนางะก็ยังติดพันอยู่กับการคุมเชิงอาซาอิ และอาซากุระอยู่ การส่งกำลังไปช่วยจึงทำได้เพียงไม่มากนัก นอกจากนี้โนบุนางะยังอ่านออกว่าผู้ที่รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการบุกมาของชินเก็นในครั้งนี้ก็คือวัดฮอนกันจิที่อยู่ภายใต้การนำของสังฆราชเคนเนีย ซึ่งก็พร้อมจะเคลื่อนพลพระนักรบเข้าสมทบกับกองทัพอาซาอิและอาซากุระเข้ารุกอยู่ทุกเมื่อ โดยการเคลื่อนไหวของเคนเนียแห่งวัดฮอนกันจินั้น ยังมีผู้สนับสนุนเห็นชอบอยู่เบื้องหลังอีกที นั่นคือโชกุนอาชิคางะ โยชิอากินั่นเอง

ฝ่ายอิเอยาสึที่ตั้งใจจะใช้แผนการรบโดยตั้งมั่นปกป้องปราสาทนั้น ได้พบว่ากองทัพของชินเก็นเดินทัพเคลื่อนผ่านปราสาทของตนไป จึงคาดว่าทัพของชินเก็นจะหลีกเลี่ยงการปะทะกับตน เพื่อรักษาสภาพไว้ให้บอบช้ำน้อยที่สุด ก่อนจะไปถึงเมืองหลวง ดังนั้นอิเอยาสึจึงเปลี่ยนแผน โดยการนำกองทัพทั้งหมดของตนออกจากปราสาทและบุกตีกองทัพของชินเก็นที่ทุ่งมิคาตากาฮาระทันที เพราะเห็นว่ากองทัพชินเก็นเดินทัพอย่างรีบร้อนและยังขึ้นเนินสูง หากเข้าตีทางด้านหลังก็จะมีโอกาสทำให้ทัพชินเก็นเสียขบวน จนถึงขั้นแตกพ่ายได้

แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือสิ่งที่ชินเก็นวางแผนการณ์เอาไว้ เพื่อล่อให้อิเอยาสึยกทัพออกมานอกปราสาท จนกระทั่งทัพของอิเอยาสึเข้ามาถึงทุ่งมิคาตากาฮาระ ชินเก็นจึงสั่งกองทัพใช้ค่ายกลเกล็ดปลาเข้าเล่นงานจนกองทัพของอิเอยาสึแตกพ่ายไม่เป็นกระบวน กระทั่งทัพหนุนของโนบุนางะกว่า 3 พันคนก็ถูกสังหารสิ้น ส่วนอิเอยาสึนั้นหนีตายกลับมาที่ปราสาทได้ แต่ก็เสียไพร่พลและแม่ทัพนายกองไปกว่าครึ่ง

ซึ่งนับเป็นความพ่ายแพ้ครั้งย่อยยับที่สุดในชีวิตของอิเอยาสึ และเป็นการตอกย้ำว่า ผู้ที่คู่ควรที่จะสามารถต่อกรกับพยัคฆ์ไร้พ่าย ทาเคดะ ชินเก็นได้นั้น ในแผ่นดินนี้มีเพียงสองคนเท่านั้น หนึ่งคือเทพนักรบ มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึกิ เคนชิน ผู้เป็นคู่ปรับตลอดกาล และอีกหนึ่งก็คือ จอมมารฟ้า โอดะ โนบุนางะ เท่านั้น

ตอนถัดไป อวสานอาชิคางะ

 

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ

โนบุนางะได้อำนาจอันยิ่งใหญ่มาอยู่ในมือก็จริง แต่ทั่วประเทศก็ยังคงเต็มไปด้วยไฟสงคราม เพราะยังมีเหล่าไดเมียวอีกมากมายที่มีกำลังเข้มแข็ง มีดินแดนในปกครองที่กว้างใหญ่ และทรัพย์สมบัติมากพอที่จะสู้กับตระกูลโอดะได้

ยุคนั้นเป็นยุคของโอกาส หากใครมีความทะเยอทะยานและความสามารถมากพอก็สามารถจะสร้างชื่อได้ ทุกคนล้วนคิดเช่นนี้ ดังนั้นจึงไม่มีตระกูลไดเมียวใดคิดที่จะยอมก้มหัวให้โนบุนางะง่ายๆ เขาเองก็รู้ดีว่าตระกูลเหล่านั้นล้วนมีศักดิ์ศรียิ่งใหญ่มานาน เช่นตระกูลโฮโจ โมริ อุเอสึงิ ทาเคดะ พวกเขามีกองทัพอันยิ่งใหญ่ ปกครองแว่นแคว้นต่างๆของญี่ปุ่น จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่โนบุนางะจะปราบพวกเขาลง

การที่แต่ละตระกูลครองความเป็นใหญ่มาช้านานนั้น นอกเหนือจากอำนาจทรัพย์ กำลังทหาร ดินแดนในปกครอง และขุนพลที่เก่งกาจแล้ว ส่วนหนึ่งเป็นแต่ละตระกูลต่างก็มีกองทัพที่มีจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง โนบุนางะจึงคิดจะสร้างรูปแบบกองทัพที่มีเอกลักษณ์พิเศษที่ไม่เหมือนใครขึ้น และจะต้องเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดด้วย

สิ่งที่เขาคิดไว้ก็คือกองทัพรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น นั่นคือกองพลปืนไฟ เนื่องจากที่ผ่านมานั้นแม้ว่าจะมีการนำปืนไฟมาใช้ในการรบ แต่ก็เป็นเพียงการนำปืนไฟมาแจกจ่ายให้ทหารแต่ละหน่วย อย่างมากก็เพียงร้อยกว่ากระบอกเท่านั้น แต่ไม่เคยมีการจัดตั้งกองพลปืนแยกออกมาเป็นกองกำลังเอกเทศ

ดังนั้นเขาจึงได้ระดมซื้อปืนไฟเข้ามาด้วยจำนวนมหาศาล และสร้างกองทัพปืนไฟอันเป็นหน่วยรบที่ใช้ปืนในการรบโดยเฉพาะหน่วยแรกของญี่ปุ่น และเขายังให้ความสำคัญกับเรื่องของการข่าวและการจารกรรมเป็นพิเศษ ซึ่งเขาก็ได้ตั้งให้ฮิเดโยชิเป็นผู้ดูแลหน่วยพิเศษนี้ โดยจะเป็นหน่วยที่มีหน้าที่ในการสืบหาความลับและปล่อยข่าวเพื่อบ่อนทำลายฝ่ายศัตรูโดยเฉพาะ ซึ่งความจริงการรบแบบข่าวสารนี้ไดเมียวคนอื่นๆก็ใช้วิธีการนี้กันมาช้านาน โดยอาศัยเหล่านินจาในการสืบข่าวและเกอิชาในการลอบสังหาร แต่โนบุนางะเป็นผู้ที่ริเริ่มสร้างและบรรจุให้จารชนเหล่านั้นเป็นกองทัพพิเศษแบบเป็นทางการ

ผลงานการรบแบบจารกรรมและอาศัยไหวพริบเล่ห์กลนี้เป็นของถนัดของฮิเดโยชิ ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมภายหลังเขาถึงกลายเป็นซามูไรที่มีผลงานมากที่สุดในบรรดาผู้ใต้สังกัดทั้งหมดของโนบุนางะไป

ในช่วงที่โนบุนางะกำลังทำการขยายกองทัพให้แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่มากขึ้น โชกุนอาชิคางะ โยชิอากิ ก็เริ่มรู้สึกระแคะระคายในความทะเยอทะยานของโนบุนางะ โดยจุดเริ่มก็มาจากการที่โนบุนางะไม่ยอมรับตำแหน่งรองโชกุน แต่ไปขอสิทธิ์ปกครองหัวเมืองที่เป็นดั่งขุมทองอย่างซาไกแทน และที่ถือเป็นจุดแตกหักเลยก็คือการที่โนบุนางะทำการสั่งเคลื่อนทัพเข้าตีตระกูลอาซากุระ

ในสมัยที่โยชิอากิยังเป็นโชกุนตกยาก เคยไปพึ่งพาและขออาศัยอยู่กับอาซากุระ โยชิคาเงะ (Asakura Yoshikage) ยอดขุนศึกแห่งเอจิเซ็น ดังนั้นโยชิอากิจึงถือว่าอาซากุระมีบุญคุณ แต่การที่โนบุนางะสั่งเคลื่อนพลเพื่อบุกโจมตีอาซากุระนั้น ถือเป็นการไม่ไว้หน้าโยชิอากิอย่างแรง และเป็นดั่งการแสดงออกว่าเขาต่างหากที่เป็นผู้กุมอำนาจในเมืองหลวงตัวจริง

ปีค.ศ. 1570 โยชิอากิจึงตัดสินใจคิดการณ์ล้มล้างโนบุนางะลงให้สิ้นซาก จึงได้ส่งจดหมายไปที่ตระกูลอาซาอิ ผู้ปกครองแห่งโอมิ ให้ส่งกำลังทหารเข้าขนาบกองทัพโอดะที่กำลังอยู่ระหว่างยกทัพไปตีอาซากุระ

การกระทำนี้ สร้างความลำบากใจให้แก่บุตรชายคนโตและนักรบอันดับหนึ่งของตระกูลอาซาอิ ผู้มีนามว่าอาซาอิ นางามาสะ (Azai Nagamasa) อย่างยิ่ง เพราะภรรยาของเขาคือเจ้าหญิงโออิจิ (Oichi)นั้น คือน้องสาวของโอดะ โนบุนางะ และตัวเขาก็คือน้องเขยของจอมมาร ที่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างสูงยิ่ง

กล่าวถึง อาซาอิ นางามาสะ เขาเป็นบุตรชายของ อาซาอิ ฮิซามาสะ ผู้นำตระกูลอาซาอิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแห่งโอมิ

เมื่อปีค.ศ. 1564 เขาได้แต่งงานกับเจ้าหญิงโออิจิ น้องสาวของโนบุนางะ เขาจึงมีศักดิ์เป็นน้องเขยของจอมมารไป และการศึกกับมิโนะในปีถัดมา เขาก็แสดงความสามารถในการทำศึกจนมีชื่อเสียง จากนั้นในปี ค.ศ. 1569 กลุ่มสามคนมิโยชิทีได้ทำศึกแพ้โนบุนางะและเสียอำนาจการปกครองในเมืองหลวงไปเมื่อปีก่อน ได้อาศัยช่วงที่โนบุนางะกลับไปกิฟุ นำกองทัพเข้าโจมตีเมืองหลวงเพื่อปลิดชีวิตโยชิอากิ แต่นางามาสะ ซี่งอยู่ใกล้กัน ก็ได้นำกองทัพเข้ามาช่วยเหลือไว้ได้ทัน ซึ่งผลจากเรื่องนี้ได้ทำให้โนบุนางะไว้เนื้อเชื่อใจนางามาสะอย่างมาก เพราะเขามีโอกาสสังหารโยชิอากิได้ แต่ก็ไม่ทำ และรอจนโนบุนางะกลับมาควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้

แต่ในเมื่อบิดาของเขาเลือกที่จะร่วมเป็นพันธมิตรกับอาซากุระ ซึ่งเดิมทีทั้งสองฝ่ายก็เป็นมิตรที่มีไมตรีดีกันมาถึงสามชั่วรุ่นอยู่แล้ว และได้ก่อตั้งกองกำลังพันธมิตร อาซาอิ – อาซากุระ ในการ “ต่อต้านโนบุนางะ” เขาก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่งบิดา และได้นำกองทัพเข้าโจมตีอย่างฉับพลันในระหว่างที่ทัพหลักของโอดะกำลังตั้งมั่นอยู่ที่เทือกเขาโคนาซาดาเกะ โดยมีกองกำลังจลาจลของพวกอิกโกะ ซึ่งเกลียดชังโนบุนางะมาเข้าร่วมด้วยจำนวนมาก

ด้านหน้ามีกองทัพของอาซากุระ ส่วนทางถอยมีกองทัพของอาซาอิปิดล้อมเอาไว้ เรียกว่าเป็นวิกฤติอันรุนแรงที่สุดเท่าที่โนบุนางะเคยเผชิญมา แต่เขาก็ยังสามารถล่าถอยกลับมายังเมืองหลวงได้สำเร็จ แต่กระนั้นความสัมพันธ์ของโนบุนางะและนางามาสะก็ขาดสะบั้นลงอย่างชนิดที่ไม่มีวันกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีก

จากนั้นสองเดือนถัดมา พันธมิตรอาซาอิ–อาซากุระก็เปิดฉากรบกับกองทัพโอดะอีกครั้งที่อาเนกาว่า โดยฝ่ายโนบุนางะนั้นได้โตกุกาว่า อิเอยาสึเป็นพันธมิตรร่วมในศึกนี้ และทัพของอิเอยาสึก็สามารถเอาชนะทัพของอาซากุระลงได้ และในศึกนี้ก็เป็นศึกที่ช่วยสร้างชื่อเสียงโด่งดังให้แก่ขุนพลคนหนึ่งของทัพโตกุกาว่า ซึ่งภายหลังคนผู้นี้ได้รับการยอมรับในฐานะสุดยอดขุนพลแห่งยุค นั่นคือ ฮอนดะ ทาดาคัตสึ (Honda Tadakutsu)

ในเวลาเพียง 10 ชั่วโมง กองทัพโอดะ-โตกุกาว่าก็สามารถเอาชนะต่อกองทัพอาซาอิ-อาซากุระลงได้อย่างไม่ยากเย็น

และการแตกหักอย่างถาวรระหว่างโนบุนางะกับนางามาสะในครั้งนี้เองที่ถือเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม “ศึกปราสาทโอดานิ” ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ในหลายปีให้หลัง

โดยศึกแรกกับอาซาอิและอาซากุระที่เขาโคนาซาดาเกะนั้น พวกอิกโกะหรือพวกก่อจลาจลที่ไร้สังกัดได้เข้าร่วมในกองทัพของอาซาอิและอาซากุระด้วย ซึ่งโนบุนางะต้องเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเพราะคนกลุ่มนี้ เขาจึงรู้สึกชิงชังเหล่าอิกโกะพวกนี้มาก และเขาก็ยึดถือนโยบายกำราบพวกอิกโกะด้วยความรุนแรงชนิดถอนรากถอนโคนไปจนตลอดชีวิตของเขา ซึ่งการกำราบพวกอิกโกะที่นับถือศาสนาพุทธด้วยความรุนแรง ไม่สนว่าจะเป็นผู้หญิงหรือเด็กนี่เอง ที่ทำให้ชาวพุทธทั่วแผ่นดินประณามโนบุนางะว่าเป็นจอมมารผู้โหดเหี้ยม และภาพพจน์ของเขาก็เป็นทางลบในประวัติศาสตร์เพราะเรื่องนี้เป็นเหตุหลัก

พวกอิกโกะหรือพวกก่อจลาจลนี้ เป็นชาวบ้านที่มีความนับถือและศรัทธาในในศาสนาพุทธอย่างบ้าคลั่ง ชนิดที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ และเสาหลักของคนกลุ่มนี้ทั่วประเทศญี่ปุ่น ก็คือวัดเอ็นเรียคุแห่งภูเขาฮิเอ และวัดฮอนกันจิ แห่งเอจิเซ็น ซึ่งทั้งสองวัดนี้คอยสนับสนุนเหล่าอิกโกะให้คอยก่อจลาจลต่อโนบุนางะอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะเหล่าอิกโกะและพระนักรบแห่งดินแดนคางะ ซึ่งจะก่อกบฏอย่างรุนแรงต่อเนื่องอีกหลายปี

ในปีค.ศ.1571 เดือน 9 โนบุนางะตัดสินใจทำสิ่งที่ทกคนในแผ่นดินต้องตกตะลึง นั่นคือการยกกำลังหลายหมื่นเข้าบกทำลายและเผาภูเขาฮิเอจนราบเป็นหน้ากลอง เด็ก ผู้หญิง คนแก่ พระ ไม่ว่าจะผู้ใดที่มีชีวิตอยู่ล้วนถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด

ซึ่งการกระทำของเขานั้นได้รับการต่อต้านจากเหล่าไดเมียวที่นับถือศาสนาพุทธทั่วประเทศ โดยเฉพาะทาเคดะ ชินเก็น (Takeda Shingen) ไดเมียวผู้ปกครองดินแดนคาอิ อันนำไปสู่สงครามบทใหม่ครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งที่จะถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

ตอนถัดไป พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น

 

Credit : รูปภาพประกอบจากเกม

Nobunaga no Yabou -Kakushin- PK信長の野望・革新パワーアップキット
Official Website

• เซ็นโกคุ : ยุคแห่งการนองเลือด (Sengoku Period)
• ตระกูลโอดะ กำเนิดจอมมาร
• ศึกโอเกฮาซาม่า โนบุนางะ ปะทะ โยชิโมโตะ
• ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง
• พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ
• พยัคฆ์แห่งคาอิ ทาเคดะ ชินเก็น
• อวสานอาชิคางะ
• โศกนาฏกรรมแห่งโอดานิ
• ยุทธการนากาชิโนะ
• มังกรแห่งเอจิโกะ อุเอสึงิ เค็นชิน
• อาเคจิ มิตสึฮิเดะ
• ศึกที่วัดฮอนโนจิ อวสานโนบุนางะ
• กำเนิดขุนพลลิง โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ
• ความทะเยอทะยานของฮิเดโยชิ
• รุ่งเรืองสุดขีด และจุดจบของฮิเดโยชิอิเอยาสึ ผู้กุมชะตาแผ่นดิน

บทความโดย eagle

ปิดฉากคู่แค้นสองตระกูล และการเข้าสู่เมืองหลวง

การที่โนบุนางะสามารถเอาชนะอิมากาว่าได้ทั้งที่มีกำลังทหารน้อยกว่ามาก ทำให้ชื่อของเขาดังกระฉ่อนไปทั่วแผ่นดิน แต่กระนั้นแล้วชัยชนะที่แท้จริงซึ่งโนบุนางะหวังไว้ว่าจะทำให้สำเร็จให้ได้ในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่นั้นคือการพิชิตเมืองมิโนะ อันเป็นเป้าหมายที่พ่อของเขาเคยตั้งมั่นไว้

ปี ค.ศ. 1561 ปีเดียวหลังจากศึกที่ช่องเขา ที่มิโนะได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ ไซโต้ โยชิทัตสึได้ป่วยหนักและเสียชีวิตลง ลูกชายของเขา ไซโต้ ทัตสึโอกิ ได้ขึ้นสืบตระกูลไซโต้ปกครองดินแดนมิโนะต่อ แต่ทัตสึโอกิเป็นคนขี้ระแวง เขาไม่ไว้วางใจในตัวเหล่าขุนพลสำคัญที่เคยช่วยงานบิดามาก่อน อย่างเสนาธิการทาเคนากะ ฮัมเบ และ สามแม่ทัพแห่งมิโนะซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นกำลังสำคัญที่ได้ต่อสู้กับโนบุนางะมาตลอด

โนบุนางะรอโอกาสนี้อยู่แล้ว จึงเข้าเกลี้ยกล่อมฮัมเบและสามแม่ทัพให้สวามิภักดิ์ ซึ่งก็ประสบผลสำเร็จ เพราะใจของพวกเขานั้นตีออกห่างทัตสึโอกิไปแล้ว และพวกเขายังประเมินแล้วว่าการจะทำศึกเอาชนะโนบุนางะในยามนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้โนบุนางะสามารถยกทัพเอาชนะศึกที่ปราสาทอินาบายามะได้อย่างไม่ยากนัก และได้จังหวัดมิโนะอันเป็นเมืองที่พ่อตาของเขาสร้างขึ้นมาอยู่ในการปกครองมาเป็นของตน สมดังความปรารถนาของบิดาผู้ล่วงลับไปแล้ว จากนั้นเปลี่ยนชื่อปราสาทอินาบะยามะเป็นปราสาทกิฟุ และใช้เป็นปราสาทที่มั่นสำคัญในการปกครองโอวาริ มิโนะ แล้วเริ่มทำการปรับปรุงสภาพการปกครองของตัวเมืองใต้ปราสาทจนเมืองกิฟุกลายเป็นเมืองที่มีความเจริญอย่างสูง

และจากนั้นโนบุนางะก็พุ่งเป้าไปยังเป้าหมายต่อไป นั่นคือการเข้าไปมีบทบาทในเมืองหลวง

ตอนนั้นญี่ปุ่นอยู่ภายใต้การปกครองของโชกุนอาชิคางะ โยชิเทรุ (Achikaga Yoshiteru) เป็นโชกุนลำดับที่ 13 แห่งรัฐบาลอาชิคางะ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของโชกุนอาชิคางะ โยชิฮารุ เขาได้รับสืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมาจากบิดา แต่ก็เป็นเสมือนโชกุนหุ่นเชิด เพราะตอนนั้นผู้ที่กุมอำนาจปกครองในเมืองหลวงคือ มัตสึนากา ฮิซาฮิเดะ และกลุ่มสามคนแห่งตระกูลมิโยชิ

โยชิเทรุต้องการจะนำอำนาจของตนกลับมา จึงทำการประกาศศึกหลายครั้ง โดยได้รับความช่วยเหลือจาก โฮโซคาว่า นากาโยชิ มือขมังธนูและนักการทหารชั้นยอดผู้หนึ่งของยุคนั้น

แต่ภายหลังนากาโยชิได้ป่วยหนักและเสียชีวิตลง โยชิเทรุซึ่งมีกำลังในมือเพียงน้อยอยู่แล้วก็ยิ่งขาดแคลนกำลังทหารที่แข็งแกร่งในการรับมือกับมิโยชิ และในที่สุดก็ถูกกลุ่มสามคนมิโยชิปลดออกจากตำแหน่งและแต่งตั้งโชกุนอาชิคางะ โยชิฮิเดะขึ้นมาเป็นโชกุนลำดับที่ 14 ในฐานะหุ่นเชิด

โนบุนางะจึงอาศัยจังหวะที่โยชิเทรุซึ่งลี้ภัยออกมานั้น ได้เข้ามาให้การช่วยเหลือเพื่อหวังจะใช้เป็นช่องทางสำหรับเข้ามามีบทบาทในเมืองหลวงในอนาคต แต่ไม่กี่ปีต่อมา หลังจากที่โนบุนางะสามารถสยบมิโนะจนราบคาบและเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพ โยชิเทรุก็เสียชีวิตลงด้วยฝีมือของกลุ่มมิโยชิ ในปีค.ศ.1565

โชกุนโยชิฮิเดะปกครองประเทศในฐานะหุ่นเชิดของกลุ่มสามคนมิโยชิ จนถึงปี ค.ศ.1568 อาชิคางะ โยชิอากิ (Ashikaga Yoshiaki) ซึ่งเป็นน้องชายของโยชิเทรุก็ได้คิดการที่จะล้มล้างอำนาจของกลุ่มสามคนมิโยชิ และฟื้นฟูอำนาจของอาชิคางะกลับมาอีกครั้ง

ด้วยคำแนะนำจากซามูไรหนุ่มผู้หนึ่งนามว่าอาเคจิ มิซึฮิเดะ (Akechi Mitsuhide)โยชิอากิจึงคิดจะขอยืมกำลังทหารจากโนบุนางะเพื่อฟื้นฟูอำนาจกลับมาอีกครั้ง มิซึฮิเดะจึงถูกส่งไปเจรจากับโนบุนางะ ซึ่งโนบุนางะนั้นรอคอยโอกาสนี้อยู่แล้วจึงตอบตกลง และรีบนำกำลังทหารเคลื่อนพลไปช่วยเหลือโยชิอากิโดยทันที

กล่าวถึงมิสึฮิเดะ เดิมทีเขาเคยเป็นขุนนางใต้สังกัดของไซโต้ โดสะ และมีความสนิทสนมกับเจ้าหญิงโน ภรรยาของโนบุนางะอยู่พอสมควร แต่เมื่อโดสะตายลง เขาก็ได้แยกตัวออกมาและเร่ร่อนไปเรื่อย จนกระทั่งเข้าไปทำงานรับใช้โยชิอากิในช่วงเวลาที่จนตรอกที่สุด

ประวัติศาสตร์บันทึกว่ามิสึฮิเดะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี มีความเฉลียวฉลาด เพลงดาบเป็นยอด รอบรู้ในการทหารและการปกครอง รวมถึงบทกวี กริยาท่าทาง คำพูด และการวางตัวเขายังได้รับการยกย่องอย่างสูง เป็นที่รักของเหล่าทหารและผู้ใต้สังกัด เรียกว่าเป็นซามูไรชั้นสูงที่มีความพร้อมทุกด้านอย่างที่หาได้ยากยิ่งทีเดียว

โนบุนางะนั้นถูกใจมิสึฮิเดะและอยากได้ตัวเขามารับใช้นานแล้ว ตัวมิสึฮิเดะนั้นก็ต้องการจะเข้ามาทำงานให้โนบุนางะด้วย เพราะนับแต่สิ้นโดสะ คนที่เขามองว่าจะสามารถสยบความวุ่นวายและขึ้นครองความเป็นใหญ่ในแผ่นดินได้ก็มีเพียงโนบุนางะเท่านั้น ดังนั้นการมาครั้งนี้ของมิสึฮิเดะจึงมิใช่เพียงการมาเพื่อขอให้ช่วยเหลือโยชิอากิเท่านั้น แต่ยังเป็นการเข้ามาขอรับใช้ โดยนำเอาของขวัญชั้นยอดที่เรียกว่าโอกาสในการเข้าเมืองหลวงอย่างชอบธรรมมาประเคนให้แก่โนบุนางะด้วย

โนบุนางะตอบรับคำเชิญชวน เขาได้นำกำลังยกเข้าเมืองหลวงและทำการโค่นล้มกลุ่มสามคนมิโยชิลงได้ และทำการสถาปนาโยชิอากิขึ้นเป็นโชกุนลำดับที่ 15 แห่งรัฐบาลอาชิคางะ ภายใต้การเห็นชอบจากจักรพรรดิโองิมาจิ ส่วนโนบุนางะนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองโชกุน แต่เขาปฏิเสธ และขอดินแดนบางส่วนรวมถึงสิทธิ์ในการครอบครองเมืองซาไกแทน เพราะเมืองซาไกนั้นเป็นเมืองท่าสำคัญทางการค้า ซึ่งเปรียบไปแล้วการได้ครองเมืองซาไกก็เสมือนการได้ครอบครองกองคลังของรัฐบาล และเขายังได้รับตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์โชกุนอีกด้วย

บัดนี้โนบุนางะมีอำนาจและบารมีคับเมืองหลวงแล้ว แม้โยชิอากิจะได้ชื่อว่าเป็นโชกุน แต่ผู้กุมอำนาจตัวจริงก็คือโนบุนางะ เป็นอันว่าบัดนี้ยุคแห่งจอมมารได้เปิดฉากขึ้นอย่างสมบูรณ์

แต่แผ่นดินยังไม่สงบ เพราะเหล่าไดเมียวทั่วประเทศนั้นยังมีมากมาย และทุกคนมีกำลังมากพอที่จะลุกขึ้นมาต่อต้านโนบุนางะด้วยกันทั้งนั้น ดังนั้นเป้าหมายต่อไปของโนบุนางะก็คือการปราบปรามตระกูลไดเมียวเหล่านั้น

ตอนถัดไป พันธมิตรต่อต้านโนบุนางะ และการหักหลังของนางามาสะ